Zeheka'nın Kopya ile İmtihanı

Hiç bir zaman çok çalışkan bir öğrenci olmadım. Bu bir seçimdi. Ben çalışkan olmayı seçmedim. Hep pencerenin dışındaki bahçedeydi benim gözüm. "Zil çalsın artık"taydı, "Tenefüse kaç dakka var"daydı, "Diğer derse girmesek mi"deydi, "Neyse ya yatayım da ikinci derse giderim artık"taydı.

Pişman mıyım ?
Hayır.

Dünyaya bir daha gelsem ben yine ortalama bir öğrenci olurum. Çünkü zaman akıp giderken ders çalışmaların hiç biri kalmıyor akılda aralarda ne yaşadıkların kalıyor hep. Ben ortaokul ve lisede çok kopya çeken bir öğrenciydim. Üniversitede biraz daha sakince geçti kopyalamalarım. 6 ay uzaklaştırma vardı, saksı değildi takdir edersiniz ki.

DERS: TRAFİK VE SAĞLIK MI NE ÖYLE BİR ŞEY HEDESİ

İlk kopya deneyimim bu vıttırıvızzo derste olmuştu. Orta bire gidiyordum. Her sınıfa neredeyse aynı sorular sorulur ve önce sınav olan sınıftan sorular alınırdı. Hemen koştuk soruları aldık tabi ki, hemen ordan "sizi öğretmene söylicem" Ebru'su çıktı ortaya. "Bak sana da soruları veririz"le falan da kandıramazsınız bu tipleri onlar inek gibi çalışmıştır çünkü. Gamsızdır. Bu gibi durumlarda en yakın arkadaşcılığı oynama gibi bir taktiğim vardı benim. Güzel sözlerle, bir kaç güzel ortak anıyla, karşı tarafı suçlu hissettirme yöntemiyle bir nevi hemşericilik yaparak safıma çekerdim. Hemen elimi omzuna atıp:

-Ama Ebru çok kırıyorsun beni. (UMRUNDA DEĞİL)
-Sana da verelim soruları sen de bizdensin. (BİZ KİMSEK?)
-Ebru soruları almak zorundaydım çalışamadım çünkü sen akşam benim neler yaşadığımı bilmiyorsun tabi!(BİŞE YAŞAMADI)
-Peki Ebru sen bilirsin. (ZARF)
-Yalnız şunu da bil öğretmene söylersen adın ispiyoncuya çıkar tüm okul seni öyle bilir.(TEHDİT)
-Tamam vermeyiz tüm sınıfa sadece biz, tamam en çok sen çalıştın tamam, hakkını yemicez senin tamam.(İKNA)

Ebru'da ikna edildikten sonra eve gidip sadece o 5 soruya çalıştım. Sonra da saatlerce TV izledim. Ertesi sabah:

-Hadi çıkarın bakalım kağıtlarınızı.
+Hocam siz dağıtmayacak mısınız soruları?
-Sınava kağıtlarını evde unutmuşum çocuklar kitaptan rastgele soru seçeceğim.
+?!?!?!?!?!?!?!?

-Ne diyo lan bu?
+Ne bileyim ya.

Hayattaki belki de ilk mortingenştrayze oluşumdur. Emin değilim. O ispiyoncu Ebru mu şikayet etti diye hala düşünürüm bazı geceler. Hiç unutmam viyadük nedir diye bir soru vardı. Ne bileyim ben viyadük ne? Bir de A'lı B'li yaptı uyuz kadın. İlk 10 dakika geçtikten sonra Seda ile aramızda şu konuşmalar geçti:

-Napacaz Hande ben bunların hiç birini bilmiyorum.
+Neyse ki ben çok iyi biliyorum Seda.
-Biliyor musun!
+Lan bi sus nerden bilecem.
-Kitap yanında mı?
+Hee.
-Kitabı aç!
+Oldu!

Trafik gibi bir dersten 0 almak var. Bedenden sınıfta kalmak gibi bir şey. Bana bir deli cesareti gelir. Açarım kitabı tak tak tak bulurum soruların cevabını döşerim kağıda. Seda yanımda kıvranır:

-Şşş bana da söyle.
+Dur şunu yazim de.
-Benim sorulara da bak Hande!
+Tamam dur.
-Lan zil çalacak şimdi bir şey yazmadım ben daha!
+Ölecem şimdi heyecandan Seda dur, sana verecem zaten kitabı.

Ben hayatımda böyle bir adrenalin yaşamadım gerçekten. 12 yaşındayım. Bir de kopya çekmeye en usta levelinden başlıyorum, öyle silgiye yazma falan da değil direk kitap açma. Cesarete bak. Şu gün yap desen yapamam. Ya da yaparım ya. Yaparım yaparım yine olsun yine yaparım. Sınavlar okunur tabi ben 70 alırım Seda 20 alır. Kıza vakit kalmadı ki. Bir soru yapabilmiş o. Kaç gün konuşmamıştı benle. Ama yani takdir edersiniz ki 10 sorunun da kopyasına yürekler dayanmaz.

O günden sonra iflah olmadım işte. Bildiğim bilmediğim ne kadar sınav varsa zulaları doldurdum. Etek uçları, gömlek kolları, süveter içleri, uç kutuları, ön sıraların arkası, sıra altları, öğretmen masasına kopya yazdığımı bilirim. Zaten o öğretmen masasının önü var ya kopyaya en müsait alan. Çünkü öğretmen kişisi sürekli dolaştığından orda ne numaralar döndüğünü pek anlamıyor. Akıllarda bulunsun efendim.

DERS: TARİH

Lise 1'e gidiyorum. Yani eşşek kadar olmuşum artık. İnce, daire kalem kutuları olurdu dikdörtgen şeklindeki kağıdı içine yerleştirince kağıt içinde U olur döndüre döndüre okurdum ben o kopyayı. O sınava da hoca kişisi stajyer bir hoca kişisiyle girmişti. Tabi ki stajyeri kim takar. Onlar sınıfta arkada boş sıraya oturan 40 dakika boyunca etliye sütlüye karışmayan ezik kimselerdi benim için.

O güne kadar.

Bir stajyerin bu kadar cevval olabileceği gerçekten aklıma gelmezdi. Bu gitmiş arkaya tünemiş. Ben ikinci sırada mıyım neyim. Kopyamı çekiyorum paşalar gibi. Hiç aklıma da gelmiyor bunun oradan beni dikizleyeceği. Geldi ani bir hareketle benim kalem kutuyu aldı kağıdı çıkardı:

-Bu ne?
+...(Damacana! diyemiyorsun tabi. Ne olacak angut kopya işte)
-Bunu hazırlayana kadar dersinize çalışsaydınız daha iyi bir sonuç elde ederdiniz!

STAJYERE BAK LAN! OLUM SEN KİMSİN?! OLMAMIŞ ÖĞRETMENSİN! AYNI OLMAMIŞ LİMON GİBİ, OLMAMIŞ MANDALİNA GİBİ BİR ŞEYSİN SENİN HAVAN KİME?!

Aldı benim kağıdımı artistlik bir hareketle. Dersin hocasına verdi, yaranmışlık edecem diye yaktı beni it. O dersten de 45 almıştım.

DERS: BİLGİSAYAR

Yine lise 1'deyim. Zaten ben hayatta iki kere kopya çekerken yakalandım ikisi de bu uğursuz seneye denk geldi. Yine inci gibi kopyacıklar hazırlamış kopya yuvam pileli eteğimin arasına koymuşum. Elim alnımda. Ki en kusurlu harekettir bu. Direk ilgiyi üzerinize çeker. Mümkün mertebe eller masada bulunmalı. Ben eteğimden baka baka yapıyorum soruları. Genççe de bir hocası vardı bu dersin ben hep Cem Davran'a benzetirdim adamı.

Usulca yaklaştı yanıma. Sıramın tepesinde durdu. Kaşıyla gözüyle "hayırdır" gibi bir hareket yaptı. Ben de "iyidir nolsun işte sınav halleri" gibi bir hareket yaptım. Sonra eliyle "ver ver o kağıdı" gibi bir hareket yaptı. Ben de elimle "hangi kağıdı" gibi bir hareket yaptım. Sonra:

-Kızım ne uğraştırıyorsun versene kopyayı! dedi.

O an bizim sessiz konuşmamız son buldu. Zaten az daha devam etse biz baya yeni bir dil keşfedecektik orada. Kopyayı aldı, kağıdı da aldı. Kopyayı aldın bari kağıdı alma. Hani kağıdı almamış olsa insan aklından kalanla bir şekilde bir şeyler yazmaya çalışır. Ama bu... ÇAAT!!

DERS: MESLEKİ İNGİLİZCE VİZE - FİNAL

Allah'a inanan bir insanım da ben bu dersin sınavlarında Allah'ın varlığına bir kez daha ve yürekten inanmışımdır. Üniversite yıllarında kopyalarım genel olarak harflerden oluşurdu. Derse çalışır sonra da çalıştığım yerlerdeki cümlelerin ilk harflerini yazardım. Bir şeyin ilk cümlesini hatırlayınca gerisi gelir ya ben de ilk harfini hatırlayınca gerisi geliyordu. Madem dedim böyle güzide bir özelliğim var ben bunu kullanayım. Çoğu zaman elim;

Soru:AHYNFLI
Soru:SKMIEKSÖ
Soru:HSMSJÖ DRGD DSÇKIYRH KGHM  gibi şeylerle dolu olurdu ve çoğu kez "bu ne lan?" sorusuna maruz kalırdım. Da Vinci'nin şifresi anasını satayım, tükenmez kalemle elime yazıp geziyorum, sınav dönemlerinde uğur getiriyor! Ne olacak kopya işte. Yılların birikimi var bende level atlayacaz tabi ki.

Ama işte ders mesleki ingilizce olunca bu taktiğimi kullanmanın imkanı ihtimali yok. Çünkü kelime soruları var, çeviriler var. Çeviriler hadi bir şekilde ortalama anlamından yola çıkarak yapılıyor da kelime kategorisi çok kasıyordu. İşte o gibi durumlarda imkanlarının sana sunduğu nimetlerden faydalanman lazım. İPhone'nun az ekmeğini yemedim ben. Kelimeleri sözlüğe yazıp çeviriyordum. Ama işte elin masada olması lazım aşağıda olunca dikkat çekiyor.

Ben böyle tıkır tıkırdım çeviri yaparken gözetmen fark etti beni. Arka sıramda oturan arkadaş "bu vallaha sana geliyor ne yapıyorsan yok et" dedi. Ben telefonumu hemen bacağımın altına koydum. Işığı yanıyor güneş gibi. Asistan kadın yaklaşıyor bu sönmüyor. Ben içimden bildiğim tüm duaları okuyorum derken söndü. Bu bir sağa baktı bir sola baktı eğildi sıranın altına baktı, arka sıraya geçti öbür tarafıma baktı. Abi "sen bi kalk bakalım oradan" demedi ya kadın. Yüzyılın salaklığı bence. Ben kalkınca oturak da otomatik olarak kapanacağı için telefon pat diye yere düşecek ve ben yakalanacaktım. İman gücüyle  atlattım resmen olayı. Telefonu da hemen çantaya koydum gidince. Açgözlülüğün alemi yoktu. Allah'ın bana verdiği kadarıyla yetinmeyi bilmeliydim.

Finaline gelince yine kelimeler, yine akıllı telefonum, yine heyecan stres. Ama ne yapayım yani o kelimelerin hepsini öğrenebilme gibi bir şansım yoktu binlerceydi çünkü. Ben yine usul usul başladım kelimeleri yazmaya derken gözetmen beni yine fark etti. Ama ben ona hiç bakmadım. Sanki fark ettiğini hiç fark etmemiş gibi ama geliyordu işte... Ben başladım yine dualara.. Tam o sırada kapıdan biri girip:

-Hocam bir saniye bakar mısınız? dedi.

HIZIR YETİŞTİ HIZIR! Yani anca filmlerde olur böyle bir şey. Allah'ım ne büyüksün dedim.


Şunun da ekmeğini az yemedim ben. Akıllarda bulunsun. 4-5 kalemle rahat 70 alınır.

Benim kopya anılarım bitmez de bu yazının sonuna kadar dayanabilen olacak mı bilemiyorum. Artık onları da başka bir sefer de yazarım. Zaten yakında Hem Uyurum Hem Gezerim 2'yi de yazacağım. Uzun zaman oldu. Atraksiyonlarım mevcut. Tabi ki de paylaşacağım bu zottirik hallerimi. Sözlerime burada son verirken imzamı atayım da gideyim artık.

Zeheka odasından bildirdi.

Ah Muhsin Ünlü - Gidiyorum Bu*

Bugün Ah Muhsin Ünlü'nün şiir kitabı olan Gidiyorum Bu'yu aldım. Oldum olası Onur Ünlü kafasını merak etmişimdir. Güneşin Oğlu ile tanıdım ilk olarak kendisini. Leyla ile Mecnun ile devam etti. Öyle değişik bir kafası vardı ki metil alkolle yakın bir ilişkisi olduğunu düşünüyordum ne yalan söylim.Yanılmadım.

Şiirlerini Ah Muhsin Ünlü mahlasıyla yazıyordu. Şiirlerini çok az bilirdim. Şiirlerinin şiirle pek alakası yok zaten. Tek ortak özellikleri dizelerden oluşması. Çok güzel dizeler var aslında içinde.

"Resulullah asla yalan söylemezdi; ben annem ölürken hiç ağlamadım." gibi,
"Bilesin; göğsümde hangi yöne açılmış tek gülsün. Yani ya bu eller öpülür ya sen öldürülürsün" gibi,
"Nasıl olsa istediğim şeylerin hepsini yapamayacağım, çünkü insanın ölmek gibi bir alışkanlığı var." gibi,
"İnsan acizdir muhtaçtır çok artistlik yapılmamalıdır." gibi.

Önce çok derin anlamları olan bir şey okuyorum hissine kapıldım. Yavaş yavaş okuyordum. Sindire sindire. O kadar derindi ki anlamlar benim kapasitem yetmiyordu anlamaya. Bir daha okudum. Sonra bir daha.

Gülmeye başladım. Her satırda kahkaha atıyorum hem nasıl!

Şimdiye kadar gördüğüm en güzel kafa bulan şiir kitabı.

Güldürürken düşündüren kısmını at 'düşündürürken güldüren' kısmı bu kitabın özeti.

Benim tahminim sözlükten rastgele seçilen kelimelerle nasıl şiir kurulur ve yeni bir akım yaratılır tarzında bir düşünce hakim şiirlerine. Şanslı masa, ilk etap o 500 TL'lik kısmı var ya işte Onur Ünlü'den etkilenerek bulmuş olabilir zannımca.

Kuşlar Ölürlerse Yere Düşerler favori şiirimdir. En çok o gözlerimden yaş getirdi gülerken. "Kelimelerimiz: Zehra, Tay, Zenci, Tiren, Laborant, Baba, Kediler, Mor, Kuşlar. Haydi Muhsin Ünlü bunlardan 60 saniye içinde şiir yaz bakalım." demiş gibi biri.

Ben bir de şair anama "Bak Onur Ünlü'nün kitabını aldım, oku da şiir gör." dedim. "Pek şiirlik bir değeri yok bunların." dedi. Hani bankadan çektiğin milyarlarını "Gel abla altın çakmak var. Bunu kuyumcuya satsan dünyalar eder" diyen bir dolandırıcıya kaptırmışlığın vermiş olduğu bir şaşkınlık olur ya. İşte ben onu yaşadım okurken. Ama nasıl tatlı bir şaşkınlık. Şiir okurken gülüyorum ya. Ne tuhaf.

Keşke 4 Eylül 1988 sabahı on biri yirmi geçe son vermeseydin şiir yazmaya. Ah Muhsin Ünlü sen güzel adamsın vesselam.

Özetle: Gerçekliğe Fizan kadar uzak, rasyonel kediler kadar yakın. Ben hiç bir bok anlamadım. Saygılar.

Zeheka odasından bildirdi.

Beyin Sesleri

Hep en hüzünlü şeyin palyaçolar olduğunu düşündüm. Şarkılar olmalıydı oysa. Olmadı. 

Sen hiç kafasına silah dayamış bir palyaço gördün mü ? Oysa silah en çok palyaçoların kafasına yakışırdı. Beyninden rengarenk kanlar çıkacak. Etrafa yayılacak. O öyle bir cümbüş ki, o gün oradaki herkes izleyecek. Görenler bilmeyenlere anlatacak. Hiç biri görenler kadar etkilenmeyecek. Görenler anlamayanları anlamayacak. Anlamayanlar sıradan hayatlarına dönecek. Görenlerin ise hiç bir zaman sıradan olmayacak hayatları.


Bazı şeyler yanlış, bir şeyler bozuk.. Bulamıyoruz. Hiç birimiz bulamadık bugüne kadar. 


Yeri doldurulacak insan yoktur yeryüzünde. Ama yine de denir: "Yeri doldurulmaz değildi." diye. Ayşe'nin yerine Aslı'yı koyamazsın, Ali'nin yerini alamaz Veli, Ahmet'in ses tonunu Mehmet veremez, Zeynep'in güldüğü gibi gülemez Burcu ve konuşamaz hiç bir kimse Mert'in konuştuğu gibi. Onlar sadece daha az sevilenlerdir. Daha az sevilenler başka biri yerine ikame edilebilir görünenlerdir. Ve bizler bunu yanlış bilenlerdik. Kimse öğretmedi böyle olmadığını bize. Ya da biz tıkadık kulaklarımızı öğrenmeyelim diye.


İnsan olman en büyük hayvalıkları yapmanı gerektirmiyordur aslında. Ama sen yine de yaparsın.

Her satırda yeniden başlıyorum yazmaya. Allak bullak, bölük pörçük. Sarhoş değilim ama. Aslında sarhoşken yazsam çok daha eğlenceli olurum. Çünkü bazı zamanlar sadece yazmak istersin. Düşünmeden. Hiç ara vermeden. Beynin ne diyorsa ellerin onu yazmak ister. Sen onu susturursan her şey susacak. Susmasın istersin. Hiç bir şey susmasın. Dönme dolaplar dönsün, yeni şarkılar yapılsın, yeni kavgalar edilsin, yeni insanlar yetişsin... Yalan söyledim. Sen sustuğunda hepsi de seninle sussun istersin. Her şey dursun. Herkes dursun. Hiç bir şey durmaz. Sen dururken hiç bir şey durmaz. Acıtır canını. İnsansın işte bir şeylerin merkezi olmak istersin. Merkezi olduklarını görmezsin. İnsansın işte hep kötü olanı istersin. 


Şimdi ben sana diyorum ki sahip olduğun tüm güzel anıları alacağım senden, sen bana küfür etmişsin çok mu ?


En mutlu anını düşündün mü hiç ? En büyüğünü. Hemen hatırlanmıyor. Oysa mutsuz olduğundan çok daha fazla mutlu olmuşsundur hayatta. En mutsuz anının düşündüğünde o hemen belirir kafanda ama. Neden böyle? Neden en mutlu anlar kolay unutulurken en mutsuz anlar kazınır ki beynine ? Kötü olan neden bu kadar unutulmaz olur? Canını yaktım işte neden hala buradasın ? Sarhoş değilim o konuda anlaşalım. İçemiyorum zaten. Sarhoş olsam çok daha eğlenceli olurum aslında.

Zeheka bildirdi.

İçim Nasıl Bir Bilsen, İçim Kıpkırmızı

Ayakları yere bastıkça mutsuzlaşan bir insan oldun.
Sahi sen ne zaman ayakları yere basar oldun ?
Ne zaman ayakların 38 numara oldu? 
İlk ne zaman topuklu ayakkabı giymeye başladın ?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Hep dağınıktın. 
Odan dağınıktı.
Kafan dağınıktı.
Duyguların darmadağınıktı.
Ne zaman toparlar oldun ?
Daha beter mi dağıtır oldun?
İçmeden sarhoş mu oldun?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Bisikletine ne oldu senin ?
Her halta çarpıp ağzını yüzünü kırdığın bisikletin nerede şimdi ?
Hangi hurdalıkta?
Hangi büyümüş çocuğun, büyümemiş çocuğa "al senin olsun" dediği yerde?
Boyamaya kalktın sen onu.
Bin bir hevesle.
Heveslerin nerede ?
Hangi çocuğun içinde?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Sahi bebeklerin nerede senin ?
Hayal dünyanda canlandırdığın karakterleri?
Beyaz atlı prensleri nerede?
Sonları nasıl bitti onların ?
Kavuştular mı birbirlerine?
Bebekleri oldu mu onlara benzeyen ?
Mutlu sonlarına ne oldu senin ?
Ne zaman vazgeçtin filmlerin mutlu sonlarına inanmaktan?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Uçurtmalarını sormuyorum bile dikkat edersen.
En çok onlar yoktur.
En çok onlar gitmişlerdir çoktan gökyüzünde bir yerlere.
Senin hiç ulaşamayacağın yerlere.
Biraz daha çocuk kalmanın bir zararı olmayacağını ne zaman anlatamadın hiç kimseye ?
Ne zaman anlamadılar seni ?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

İçim nasıl bir bilsen.
İçim kıpkırmızı.
Cehennem kırmızı.
İçim su içse soğurmuş gibi. 
Su hiç keşfedilmemiş gibi.
İçim öyle karmaşık ki...
Meşhur gemici bile bu düğümü çözemezmiş gibi.

Bana söylüyorum.
Her kimsem işte ben.
Her kim bense.
Bana.

Dedim ve...

Bir gün "Ya yok artık!" dedim ve işler hiç içinden çıkılmaz bir hal almaya başladı.

ÜNİVERSİTE TERCİHİ


Üniversite o yaşlarda benim için kazanılması çok güç olan bir kurumdu. Hiç bir zaman çok çalışkan olmadım. Çok çalışmayı sevmedim. Her zaman çalışmanın hayatımdan çaldığını düşündüm. İşe yaramaz pek çok şey öğreniyor sonra da hiç birini uygulamıyorduk. Ama bir şeyleri yapabilmek için o saçma şeyleri öğrenmek zorundaydık. Daha önce yazmıştım. Çalışmaya başlamamın asıl sebebi bu değildi elbette. Benim gibi biri için bu olamazdı. Arkadaşlık ettiğim insanlar gerçekten iyiydiler test çözme konusunda. Herkes onlara soru soruyor ben de öyle kalıyordum yanlarında. Tabi ki hoşuma gitmedi bu durum ve dedim ki "O sorular bana da sorulacak!" Öyle oldu yani benim üniversiteyi kazanmam. Puanım iyi olsa da okul puanım düşük olduğu için şu an mezun olduğum okulu kazandım. İşte şimdi anlatacağım onun hikayesi.

Ben üniversiteyi hep bulunduğum şehirden gitmek, kendi başıma bir şeyler yapıp yapamayacağımı öğrenmek için kazanmak istiyordum aslında. Dersler falan tabi ki umurumda değildi. Hayallerim orayı bitirince gerçekleşecekti çünkü. Bankacı olacaktım. Alışverişlerde mutlaka valizlere bakardım. Renkli olmalıydı. Tekerlekleri güçlü olmalıydı hemen kırılmamalıydı. Ben eşyalarımı onun içinde sığdırabilmek için sinir krizleri geçirmeliydim. Sınavdan çıktım. Fena değildi. Puanlar açıklandı. Tercihler başladı.

Şunu söylemeliyim ki tercihlerinizi beraber yaptığınız öğretmenler hayatınızı karartmak için vardırlar. Onlara güvenmeyin. Kendi tercihlerinizi kendiniz yapın.


Çok şanslı bir insan olduğumdan benim girdiğim sene puanların 15-20 puan yükseldiği bir seneydi. 


-Amaan canım yükselsin yükselsin 8 puan yükselsin yine girerim İzmir'e. 


Dedim ve giremedim.




Tercihlerimi yaparken babam aradı.


-Mersin'de var mı iktisat?
+Efendim?
-İktisat bölümü diyorum Mersin'de var mı?
+Olsa ne olacak ki ?
-E sen hep iktisat yazmıyor musun yaz işte Mersin'i de.


Hayatta geriye dönüp neyi değiştirmek istersin deseler ben kesinlikle bu telefon konuşmasını değiştirmeyi isterdim. O telefonu hiç açmazdım. Gerekirse yalan söylerdim. "Mersin'de üniversite kapanmış yea, baskın yapmışlar mühürlemişler okulu" derdim. Ama öyle demedim.


-Aman yazayım ya ne olacak babamın gönlü olsun gelecek hali yok ya.


Dedim ve geldi.

HIRSIZ


Bir yaz gecesi babamla Mersin'deki evimizde kalıyorduk. İşimiz gücümüz olduğundan çok sevdiğim(!) yazlığımızı bırakıp gelmiştik. Oturma odasında televizyon izliyorduk. Babamla aynı oda da uyuyacaksam ve bu oda da televizyona ev sahipliği yapan bir odaysa sabaha mutlaka şiddetli bir baş ağrısıyla uyanırdım. Çünkü her baba gibi saat 21.00 - 22.00 sularında dizilerin en tatlı yerlerinde uyur sonra da gece boyunca şam şeytanına bağlardı.

Yine öyle bir gün saat 01:00 sularında aramızda şu muhabbetler geçti.

Babam: Ya kapıyı kilitlemedik.
Ben: Boş ver.
Babam: Nasıl boş ver ?
Ben: Baya boş ver. Yıllardır her gece kilitlediğimiz kapıyı kilitlemediğimiz geceye denk getirebilen hırsıza kızamam ben baba. Helali hoş olsun, boş ver.

Dedim ve hırsız girdi.

YAZ OKULU


Üniversite son sınıftayken o sene hep mezuniyet hayalleri kurdum. Bankacı olacaktım. KPSS'ye asla girmeyecektim tabi ki. Bir sınav daha mıydı? Yok artıktı! Diğer çocuklar hep öğretmen, doktor, mühendis falan hayalleri kurarken ben bankacı olduğumun hayallerini kurardım. Üniversiteye hazırlanırken sınıfta iktisat okumak isteyen tek tip bendim.

Yaz okulu maz okulu her ne gerekiyorsa artık o sene o okul bitecekti. Aksini hiç düşünmedim bile. Sene bittiğinde 2 yaz okuluna bile isteye bıraktığım, 2 de bana sürpriz olan dersim kaldı. 2'si bölümde açılacak 2'si de Allah'a kalacaktı. Allahlıklardan birini Çukurova Üniversitesinde diğerini de tek derste vermeye karar verdim. Güneyin cehennem kıvamındaki yaz mevsiminden ötürü gidiş gelişi kendime ağır gördüğümden Adana'da fakültenin arkasındaki görevlilere ait yurtta bir oda tuttum. Yurdu tanıdık vasıtasıyla bulduğumuzdan   yurt müdürü pek bir yardımseverdi sağ olsun.

Bir gün kendisiyle aramızda şu muhabbetler geçti.

-Ee dersler nasıl gidiyor?
+İyi sağ olun bir sıkıntı yok.
-Mahir hocayı tanırım bak finalden önce gel seni tanıştırayım sonra bir sürpriz olmasın.
+Finalde soruları verip evde yapın getirin diyecek zaten. Kalmam büyük bir başarı olur sanırım.

Dedim ve kaldım.

Transkriptte büyük harflerle 'DD'yi görünce başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Çünkü bu "Sen şimdi DD aldın amma biz onu F3 yapacağız cancağızım" demekti. Benim okulum başka bir okuldan ders alındığında en az CC alınmasını şart koşuyordu çünkü. Çok lazımdı çünkü! DD sanki bana yetmiyordu çünkü! Hemen yurt müdürünü aradım dedim:

-Böyleyken böyle ben kaldım acil hocayla görüşmemiz lazım.
+E be kızım ben sana kaç kere demedim mi sınavdan önce gel yanıma tanıştırayım seni diye.
-İşte öyle de...

Ne diyeydim üşendim gelmedim mi diyeydim. Diyemedim tabi. Sonrası çok karışık. Defalarca aşındırılan Adana-Mersin yolları, inat eden itler, sinir harpleri, mürekkebatik problemler ve daha neler neler. Bunları yaşarken söylediğim şey şuydu:

-Yok artık böyle saçma bir sebepten okulu uzatmayacağım herhalde!

Dedim ve uzattım.


---


Renkli valizlerim olmadı, başka şehirde üniversiteyi kazanamadım, sefaletimde boğulmadım, kendi bulaşıklarımı yıkamadım, kazandığım banka sınavında mezun olamadığım için göreve başlayamadım, "asla girmem" dediğim KPSS için bir sene hazırlandım, kendi kararımı vermedim, kendi kararlarımı yanlış verdim her ne olduysa oldu işte hepsi oldu. Hepsi 'di'li geçmiş zaman hayatımda. Hepsininin ortak noktası benim olması. Benim hatıralarım olması, bazıların canımı yakması, bazılarının yüzümü güldürmesi ama hepsi benim. Bunların hepsinin o kalın kafama sokmak istediği bir şey vardı: 


ARTİZLİK YAPMA!

Zeheka balkondan bildirdi.

Artık Yemesek ?

Bazen insanlar beklentinden farklı davrandığında çeşitli durumlar söz konusu olabilir. Bunu fark ettiğinde;  bazen gülersin, bazen ağlarsın, bazen susarsın, bazen gidersin. Uzaklaşırsın bazen, bazen olduğundan daha da yakın olursun, bazen umursamaz olursun, bazen hiç bir şey olursun.

Ama söz konusu kişi sen isen:

-Allah Allah neden böyle yaptım ki?
-Vay be ben neymişim?!
-Bu da neydi ki şimdi?
-Ben mi yaptım bunu?
-Sanırım uykumu fazla alamadım.
...

Olmadığın biriymiş gibi olduğunu sanırsın ama; aslında o değilsindir. 
Hayatının en büyük kandırmacası !


Yemeklerin arkamızdan ağlayacağına inandığımız için onları yemeye zorlandık.
Kandırıldık ! Duygularımızla oynandı ! 
Hiç bir şey yapamadığımız gibi sırf hiç ağlamayacak olan yemekler ağlamasınlar diye yedik onları. 
İstemeden !
Kendi isteklerimizi gözyaşı dökeceğine inandığımız şeylere bunu yaşatmamak için yok saydık.



-Okuduğun kitap güzel mi ?
+Hayır.
-Neden okuyorsun o zaman ?
+Çünkü başladım.



Başladığımız bir işi bitirmeliydik.
Sınavları kazanmalıydık.
İstemediğimiz okullarda okumalıydık.
Üzülmesin diye sevmediğimiz insanlara katlanmalıydık.
Vosvoslar bozulurdu. Sarı bir vosvosumuz olmamalıydı.
Başka insanların doğrularını, dışlanmamak için hayatımıza uygularken kişiliklerimizi öldürdüğümüzü fark etmemeliydik.
Ağlamasın diye o yemekleri yemeliydik.


Artık yemesek bunları, ha hacı ?

Zeheka balkondan bildirdi.

Merhaba Minik Canavarlar Merhaba

Bugün günlerden hayatımın en zor günü. Hani bazı günler vardır ya "acaba biter mi?" dediğin benim için o gün bu gündür. Yaklaşık bir hafta önce annemden kara haberi almıştım. Annem bir akşam üstü geldi ve şunları söyledi:

-Haftaya salı günü komşular bende.
+Neeey?!
-E ben onlara gidiyorum onlar bize gelmesinler mi?
+Ya benim finallerim var, benim derslerim var, benim KPSS stresim var sen hala eve insan doldurma peşindesin!
-Ay aman ne olmuş bir gün de çalışma!

Sanki çok çalışmanın derdindeyim ben de. Komşuların hepsi miniş miniş çocuklu insanlar. Hani bir tane iki tane olsa bir şekilde oyalarım da hepsinin çocuğu geldiğinde ne yapacağım konusunda hiç bir fikrim yoktu. Bir de annem "2'de 3'te gelirler" diyerek eve hapsetti mi beni bir güzel. Hepsi çalışan insanlar oldukları için saat 5'ten sonra geldiler haliyle.

-Ya diktin beni evde dershaneye de gitmedim senin yüzünden, hala gelmediler.
+E ben sana dedim 5'te gelirler diye.
-Ne dedin ne dedin 5'te gelirler mi dedin!!!1!!11

Cinnetime 5 kalmıştı yemin ederim. Fakat bunun artçı deprem olduğunu nereden bilebilirdim.
İlk kapı zili çaldı. Bir tane hanımefendi teyzemiz geldi. Canım benim çocuksuz falan. Çöpsüz üzüm. O hep gelsin bize. Biz çok severiz onu. Karşı komşumuz geldi Figen Abla. Canım onu da çok severiz. Ben bir an ay aman ne güzel falan diye düşünürken.... İlk canavarlar kapıda gözüktü. İki tane. Başta çekingenlerdi bunlar aman iyi dedim çok bir şey yapmazlar, odama falan bakıyorlar o ağzımdan çıkarmamam gereken cümleyi çıkardım.

-Gelin minişler.

Ağzıma tüküreyim dicem, fiziksel olarak imkansız. Yutkunmak gibi bir şey oluyor o da pis bir eylem değil. Neyse ben yatağımda bilgisayara bakıyorum, bunlar mini kütüphaneliğimin rafındaki şeylerle oynuyorlar. Bir sepet meyve görünümlü sabunlarım var rafların birinde. Kopardı bir üzüm tanesi houup başladı yemeye. Koştum hemen "ay ne yapıyorsun yenmez o!" dedim. Çıkardım ağzından sabunu tükrüklü tükrüklü. Bu başladı ağlamaya. Annesi geldi odaya.

-Noldu?
+Meyve görünümlü sabun vardı da onu yiyordu aldım ağzından.
-Aaa Azra yenmezmiş ama o annecim, ay sen çok mu içlendin, korktun mu?

Öcüyüz sanki, çocuğun hayatını kurtardım. Cumburlop yutabilirdi de. Çocukta bana bakıyor sanki iğneciyim gibi. Bir yandan ağlıyor. Kendimi bir suçlu hissettim bir savunmaya geçtim. Sanki bir şey yapmışım gibi. Annemi de her gördüğüm yerde sıkıştırıyorum "bak nelerle uğraşıyorum senin yüzünden, benim sınavım var şuyum var buyum var" diye.

Gel dakika git dakika bunların sayıları artmaya başladı. Yanlış hatırlamıyorsam 86 falan çocuk vardı. Ya da 6 yani pek emin değilim. Baktım baktım gözüme bir tane büyüklerinden kestirdim. Yeni ergenlerimizden. 14 yaşında falan belki. Sürekli soru sorma peşinde.

-Abla senin adın ne?
+Hande benim adım.
-Üniversiteye mi gidiyorsun?
+Evet.
-Liseyi hangi okulda okudun?
+Napacan?
-Hiiç merak ettim.
+Bak bunlar sana emanet bir şey olursa senden bilirim. Bilgisayardan uzak duracaklar, çekmeceleri karıştırmayacaklar, hiç bir şeyi kırmayacaklar ve düşmeleri yasak tamam mı?
-Tamam.
+İyi hadi çıkıyorum ben.
-Hande abla bir dakika bu senin saçlarının kendi hali mi?
+Evet, hadi.

Yan odaya geçip kitap okumaya başladım. Fakat bir kelimesin anlıyorsam namert olayım. Dönüyorum dönüyorum baştan okuyorum. Koşturmacalar, bağırtılar, abla o var mı, bu var mı, şu var mılar, ağlamalar, daha neler neler. Beynim başımdan çıkıp terk edecekti bütün buraları. O sırada miniğin bir tanesi de annemin güneş gözlüğünü kırmış mı? Annem sinir oldu. O sinirlendikçe ben "hak ettin ama sen, hem kendini hem beni yaktın" diyorum.Ev mahşer yeri. Bir afet olayında kazada falan niye önce kadınlar ve çocuklar denildiğini de anladım ben. Şunlar çıksın da aradan sakin sakin işimizi yapalım diye düşünüyor adamlar.

İki dakika yengemle konuşayım dedim telefonla. İki tane canavarı da bıraktım odaya verdim ellerine ne kadar oyuncağım varsa çıktım. Çıkmaz olaydım. Odaya bir girdim bunlar benim duvarımdaki kedi stickerlarını söküyorlar. Stickerları çıkardıkça duvarda soyuluyormuş. İçeri girip santim santim dizdiğim odamı, kedili stickerlarımı ve duvarımı o halde görünce kan beynime sıçradı. Yine iyi hakim oldum kendime.

-Napıyorsun sen!
+...
-Allah'ım stickerlarımı soyuyor ya töbe yarabbim nereden aklınıza gelir ki böyle şeyler?!
+Oyun onnamam ben de.
-Oynamazsan oynama be!
+Didiyorum.
-Yürü git!

Ağladım ağlayacağım çocuk gibi. Sanki kedimi kesmişler gibiyim. Parçalamış parçalamış yere atmışlar bir de onları. Tekrardan yapıştırmaya falan çalıştım yüreğim yangın yeri. Annem zavallım tansiyonu yükselmiş sesten. Biz anladık ki bizden geçmiş böyle şeyler. Biz baya büyük ailesi olmuşuz. Ziyaretine gittiğimiz, bize gelen  insanlar çoluğu çocuğu evermiş ya da üniversiteye başka şehirlere yollamış insanlar olmalıymış. Canlarımmış. Neredelermiş? Hanimişler?


Zeheka odasından bildirdi.