Özür Dilerim

"Özür dilemek, sizin haksız olduğunuz anlamına gelmez. Karşınızdaki insana verdiğiniz değerin egonuzdan yüksek olduğunu gösterir." Bu ne güzel bir sözdür ulu bilge Freud. Hem hata yapmaktan bu kadar korkmak niye? İnsan değil miyiz hepimiz? En ifrit olduğum söz: "özür dileme, özür dilenecek bir şey yapma"dır. Çünkü bu cümleyi sadece özür dilemeyi bilmeyen insanların ağızlarından duyarsınız. Oysa özür dilemek "ben seni anladım, sana hak verdim." demek değil midir? Özür dilemek, özür dilenecek bir hata yapmış olmaktan pişmanlık duymak değil midir? Pek merak ediyorum sevgili özür dilenecek bir şey yapma diyen muhteremler, neden bu her yaptığınızın doğru olduğuna inanmanız? Neden bu özür dilemeyi aşağılanmak saymanız? Neden bu hatayı kabul etmekten duyduğunuz korkunuz? Korkmayın, özür dilediğinizde bundan kendine ego şişirecek bir pay çıkaran insanı kaybetmeniz hayatta başınıza gelmiş en güzel olay olabilir. Bırakın gitsinler zaten. Özür dilemeyi bilmeyenler de bırakın gitsinler. Ama eğer doğanız gereği hataya en müsait canlı türü olan insan olduğunuzun farkında olan ve hata telafisinin hevesinde insanlara düşerse yolunuz, bu; pek bir şanslı olduğunuz anlamına geliyordur. Ne mutlu size. O insanların gitmelerine izin vermeyin. Hata yaparlar ama en azından yapılmış hatayı yapılmamış gibi göstermeye çalışıp üste çıkmaya çalışmazlar. Asabınızı bozmazlar. Ha bir de şey, hatayı telafi etme çabamız sırasında bile üstümüze gelmeye devam eden insan gördüğümüzde napıyoruz? KAÇIYORUZ! TOPUK!

Zeheka Odasından Bildirdi.

Bir Şeylere Dair Ama Nelere Olduğunu Bilmiyorum

Sonra bir gün aniden bütün mutluluk arayışlarım son buldu. Birden bire. Plansız. Yıllarca bulmayı umduğum tüm taşların altından çöplükler çıktı. Hayal kırıklıkları, zaman  kayıpları, can sızıları çıktı. Neden ve nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde aramayı bıraktım.

Çok uzun zaman geçmedi üzerinden bırakalı.

Ama yüzyıldır mutlu gibiyim.

Penceremin dışında öten kuşların seslerini duymamışım uzun zamandır. Kuşların varlığını bile unutmuşum. Şimdi istemeden duyuyorum onları. Gülümsetiyor.

“Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin, hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor” diye başlayan bir cümlesi vardı Zeki Demirkubuz’un, kültleşti o. “artık bundan acı duymuyorum” diye bitiyordu. Bir vazgeçiş cümlesi. Bir insan bir şeyden vazgeçerse ancak kurabilir böyle bir cümleyi. Vazgeçişlerin melankolik olması gerekiyor aslında. En son hangi vazgeçişimde bu kadar melankolik oldum hatırlamıyorum.

Sonra telefonumu karıştırıyorum. Bir özelliğini keşfediyorum. Anılar. Zaten bu hayatta en çok önem verdiğim şey onlar. Bugünü kaçırma pahasına üstelik. Geleceği umursamama pahasına. Karşıma bir video çıkarıyor. Doğduğum gün. Üzerinden 25 yıl geçmiş ama. Yalnız başımayım. Bilmediğim bir ülkedeyim. İlk kez o gün gördüğüm bir şehrindeyim. Bir gün öncesinden gitmişim oraya. Doğum günümü yalnız geçirmek için. Yalnızlığı sever miydim bilmiyorum, hayatımın en çok yalnızlığa ihtiyaç duyduğum dönemiydi. “Anka kuşu misali doğacağız küllerimizden tüm kokuşmuş ruhlarınıza inat” diye iddialı bir cümle kurmuştum bir süre önce. O gün bunun hakkını vermem gereken gündü.

Hayata bakış açımın kırılma günü. Bir otobüs bileti alıp, bir otel ayarlayıp, başka bir şehre gidip, tek başıma kendimi dinlemeye, geçmişimle dertleşmeye, sorunlarımı çözmeye, tüm canımı acıtan defterleri kapatmaya ve kırıldığım herkesi affetmeye karar verdiğim gün o gün. İlkokulda renkli kalemini vermediği için kalbimi kıran sıra arkadaşımdan bekleme sırasında ite kalka önüme geçen teyzeye kadar herkesi affedişimin günü. Bir daha kimseyi gönlümde yük olacak kadar kendime dert etmeyeceğimin eğer illaki çok üzüldüysem kendime en fazla üzülmek için 3 gün süre vereceğimin kararına vardığım gün. O gün bir daha beni hayatta mutsuz edecek insanları yanımda barındırmayacağıma yemin ettiğim gün. Haksızlık karşısında her ne kaybedeceksem kaybedeyim yine de mazlumun yanında yer almaya karar verdiğim gün. O gün bir parkta tek başıma otururken bunun hayatımda yaşadığım en güzel doğum günü olduğunu fark ettiğim gün. O gün artık gitmekten korkmadığım gün. O gün artık içimdeki küçük kız çocuğunu karşıma alıp hayatla nasıl baş edeceğim korkusunu beraber yendiğimiz gün. O gün gelecekteki kendime çektiğim videolardan bir yenisini daha çekerken 'ben sana çok güzel bir Hande yetiştiriyorum şu an olduğun insanla gurur duyuyorum' dediğim gün. Sonrasında hayata bambaşka gözlerle bakmayı başardığım gün. Peşi sıra huzuru bulduğum gün. O günden bu güne yine kalbimin kırıldığı oldu hepsini ışık hızında tamir ettim. Dedim işte bir günden çok daha fazlası. Değişen hayatım, tuhaf tesadüfler, canım gelişmeler. Anka kuşu misali doğacağız küllerimizden tüm kokuşmuş ruhlarınıza inat, demiştim o gün. Teşekkür ederim hayat yüzümü kara çıkarmadığın için. Yine bir 'yaşamak ne kadar güzel, keşke hiç ölmesek' dediğim an.

Umut dolu yarınlara inandığın günlerin olsun sevgili okur. Bahar tadında, gönlünde çiçekler açan günlerin olsun.

Zeheka Bildirdi.

Dilenci Olmayan Adam

Dilencileri sevmiyorum. Bir insanın kendine yapabileceği en büyük hakaret buymuş gibi geliyor. Kendine bu hakareti edebilmiş insana da saygı duyamıyorum. Vicdanımı rahatlatmak için eline üç beş kuruş vermek içimden gelmiyor ki zaten birine para verdiğimde vicdanım rahatlamıyor da. Yiyecek bir şeyler verdiğimde de rahatlamıyor. Daha da huzursuzlanıyorum. Orada aç bir adam, aç bir kadın, aç bir çocuk sadece bir öğün karnını doyurdu diye rahatlamıyorum. Onun varlığı daha da kazınıyor zihnime. Açlığın ve üşümenin bir vücutta ete kemiğe bürünüşüne şahit olup sonrada hiçbir şey olmamış gibi devam edemiyorum. Keşke edebilseydik.

İş yerine giderken yolda bir amcaya rastlıyordum bir süredir. Ellili yaşlarında, uzaktan sert mizaçlı gibi duruyor ama yakına gelince değişiyor yüzü. Belki benim gözlerim uzağı göremediğinden sertmiş gibi geliyor bilmiyorum.

Bir elinde mendilleri diğer elinde siyah poşeti -muhtemelen diğer mendillerini koyduğu poşet bu- öyle duruyor ışıklarda. Çekingen yapısını üçüncü ya da dördüncü seferinde fark ettim. Öylece duruyor çünkü. Bazen göz göze gelmeye çalışıyor ama kesinlikle yaklaşmıyor arabalara. Eğer göz göze gelip o sessiz iletişim ile arabalardaki insanların kendisinden peçete alacağını anlıyorsa yaklaşıyor. Çok açık bir beden dili ile “dilenci değilim” diyor aslında.

Onun dilenci olmadığını benim de peçeteye ihtiyacım olduğunu anladığım bir gün ilk alışverişimizi yaptık. Gülümsedi. Gerçekten de gülümsediği zaman tonton bir amcaya dönüşüyormuş. Başka bir gün tekrar, başka bir gün tekrar.  Orta refüjde duruyor ve eğer o sırada yeşil yanıyorsa geçmek zorunda kalıyorum, peçete alamıyorum. Hem artık o kadar da peçeteye ihtiyaç duymuyorum. Ama sabahları onun yüzünü görmek ritüel haline geldi birden bire.

Havalar soğumaya başladı. İyice. Yani bana iyice. Üşümenin ne demek olduğunu sürekli üşüdüğümden olsa gerek biliyorum. Ama istediğim an ısınabiliyorum. Üşümek zorunda değilim. Ceketim var, kabanım var, eldivenlerim var, sıcak olan bir evim bir işim var. Üşüyorum ama üşümemi geçirecek her imkanım var çok şükür. Ama amca hep gömlekle duruyor orada. Üşümüyor mu acaba diye düşünüyorum çünkü ben üşürken genelde kimse üşümüyor. Havaların soğuk olup olmadığını anlamıyorum bu dönemler çünkü bana hep soğuk. Herhalde şey ya diyorum çok üşüyen bir adam değil. Ceketinin olup olmadığı da geçiyor aklımdan ama bekliyorum. Belki bugün giyinmiştir. Giyinmemiş. Bugün de giyinmemiş. Birkaç gün de böyle geçiyor. Yani o muhtemelen birisi tarafından bu kadar irdelendiğini düşünmüyordur bile ama bir süredir benim zihnimi kurcalıyor.

Akşam oluyor eve geliyorum.

Babam doğmuş.

Doğum gününü kutluyoruz.

Evimiz sıcacık.

Abimler iki tane kazak almışlar babama.

Çünkü kış.

Çünkü kimse üşümek istemiyor.

Kimse babası üşüsün istemiyor.

Ben de istemiyorum.

Akşam olup yatağıma yatınca geliyor yine aklıma amca. Kalkıp anneme soruyorum babamın giyinmediği ceketi, kabanı, gocuğu bir şeyi var mı diye.

-iş yerinde birine mi vereceksin?

+yok.

-kime vereceksin?

+birine. yolda görüyorum.

-nasıl yolda?

+sabahları denk geliyorum. ışıklarda duruyor üzerinde gömlek var sadece.

-suriyeli mi ?

+bilmem.

Nereli olduğunu bilmiyorum çok da ilgilenmiyorum hikayesiyle çünkü. Suriyeli de olsa, Dubaili de olsa Amerikalı da olsa, savaştan da kaçmış olsa, trilyoner olup tüm parasını batırmış da olsa, bir gün hayatın anlamını mendil satmakta bulmuş da olsa o ışıklarda duruyor ve üşüyor. Diğer detayların ne önemi var ki?

Sabah giderken kabanı da yanıma alıyorum. Onun olduğu yere yaklaşırken yavaşlıyorum. Işığı kırmızıya denk getirmem lazım çünkü. Ama yeşil yanıyor. Sağa çekip bekliyorum biraz. Kırmızı olunca hemen amcanın önüne geçiyorum. Kabanı uzatıyorum. Peçeteleri aldığım zaman yüzündeki memnuniyet ifadesini bildiğimden kabanı alırken çok daha mutlu olduğunu görebiliyorum. “Allah razı olsun.” deyişindeki aksandan hayatının Türkiye’de geçmediğini anlıyorum. Hemen benden birkaç adım uzaklaşıp giyiniyor. Aynadan takip ediyorum artık onu. Ellerini gökyüzüne açıp dua edişi ciğerimi söküyor yerinden. Sevindiği kadar üşüdüyse baya bir üşümüş olmalı diye düşünüyorum. Onun üşüyüp üşümediğini düşündüğüm günlerde o üşüyormuş. Burnum sızlamaya başlıyor oradan uzaklaşırken. Yanaklarımın ıslanışı beni de şaşırtıyor çünkü çok ani oluyor duygulanışım. Silmek için elimi uzattığım peçete ondan aldığım peçetelerden biri olunca hiç tutamıyorum zaten kendimi.

Bugünüm de böyle başlıyor.

Uzak durmaya çalıştığım acı her köşe başında gözüme sokuluyor bu ülkede.

Biliyorum o da bana bayılmıyor ama ben de onu sevemiyorum. 

Zeheka bildirdi.

Söylenmemiş Cümleler Mezarlığı

Söylenmememiş cümleler mezarlığı içim.
Hiç kimsenin üzerinde çıkmış otları koparıp temizlemeyeceği,
renkli çiçeklerle ziyaretine gelmeyeceği,
toprağını sulamak için elinde eskimiş su bidonları ile gelen çocuklara bozuk para vermeyeceği,
kimsenin başında hüzünlenip belki birkaç damla göz yaşı dökmeyeceği,
eksikliğini hissetmeyeceği,
üzerine basmamak için özen göstermeyeceği ve hatta belki koşacağı,
kimsesizler mezarlığı şimdi cümlelerim.

Yüz yıl oldu.
Konuşmayalı yüz yıl kadar oldu.


Zeheka Bildirdi. Bildirmese daha iyiydi.

Le Petit Prince - Madem ki yıldızlara sahip olmak benden önce kimsenin aklına gelmedi, yıldızlar benimdir.

Küçük Prensi okuduğumda sanıyorum 10 yaşımdaydım. Kitap okuma sevgimi annemin  o sene yaz tatili için bir aile dostumuzdan ödünç aldığı 30 kitaba borçluyum. Siyah büyük bir çantayla eve gelip “bu yaz ödeviniz bu” dediğini hala hatırlıyorum. Küçük Prensimle de öyle tanışmıştık. Zaten boyumu aşan hayal gücüme bir boy daha eklemişti. O kadar ki çocukluğumun “en” 3 kitabı arasına bile girmişti. (Antoine de Saint-Exupéry – Küçük Prens, Ursula Wölfel – öteki Çocuklar, Jose Mauro de Vasconcelos – Şeker Portakalı)

"Hem bak şu buğday tarlalarını görüyor musun? Ben ekmek yemem. Buğday benim hiçbir işime yaramaz, Buğday tarlalarının da hiç bir anlamı yoktur benim için. Bu da çok üzücü. Ama senin saçların altın sarısı. Beni evcilleştirdiğini bir düşün! Buğday da altın sarısı. Buğday bana hep seni hatırlatacak ve ben buğday tarlalarında esen rüzgarın sesini de seveceğim…”

Bugün neredeyse bir yıldır beklediğim Küçük Prensimi vizyonda izledim. Yıllar sonra çocukluğum bir perdeden göz kırptı bana, ben de çaktırmadan gülümsedim ona. Hayal ettiğim çocuk, birilerinin zihnindeki suretine bürünmüş ve hareket eder hale gelmişti. İçten kahkahalarıyla boynundaki atkıyı rüzgara karşı savuruyor ve bilgece sözler bırakıyordu önümüzde bir yerlere. Dahası 10 yaşıma döndürüyordu. İnsanın duyguları hiç büyümüyor. İlk çarpıcı duyguyu hangi yaşta yaşarsa bir sonrakinde yine aynı yaşa dönüyordu. Eğer sinemadaki çocuk-ebeveyn nüfusundan utanmasaydım dans ederek izlerdim bazı sahnelerini, bazılarını ellerimi çenemin altında kavuşturarak kocaman bir gülümseme ile, bazılarını ise gözüm kapalı sadece dinleyerek. Onlardan bir farkım yok gibiydi kendi görüntümün ve yaşımın farkında olmasaydım eğer. Üstelik annemi de sürüklemiştim peşimde hoş o da en az ben kadar istekliydi. Çocuk kalmak istemenin, çocuk hissetmenin herhangi bir yaşı yoktu. Biz de yüreğimize dokunan sözleri duyduğumuzda birbirimize dönüp gülümsedik işte.

“Önce karşıma, şöyle uzağa çimenlerin üstüne oturacaksın. Gözümün ucuyla sana bakacağım, ama bir şey söylemeyeceksin. Sözler yanlış anlamaların kaynağıdır. Her gün biraz daha yakınıma oturacaksın…”

Sonra karar verdim işte eğer bir çocuğum olursa günün birinde 10 yaşına geldiğinde bu kitabı bırakacağım başucuna. Sonra da her sene belirlediğimiz bir günde filmini izleyeceğiz oturup. O her sene biraz daha büyürken içindekileri öldürmesine izin vermeyeceğiz birlikte. Geçmişte tanıştığım küçük dostuma geleceğimde de bir yer vereceğimin hayalini kurdum.

“Aynı saatte gelmen daha iyi olur…Örneğin sen öğleden sonra dörtte geleceksen, ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Mutluluğum her dakika artar. Saat dörtte artık sevinçten ve meraktan deli gibi olurum. Ne kadar mutlu olduğumu görmüş olursun. Ama herhangi bir zamanda gelirsen yüreğim saat kaçta senin için çarpacağını bilemez. İnsanın belli alışkanlıkları olmalı…”

Çok acı var. Çocukken farkına varabildiğimden çok daha çok. Her geçen dakika biraz daha büyürken biraz daha eksildiğimin farkına varıyordum. İlaç gibi geldin küçük dostum.

Zeheka Bildirdi.

Kaybetmek Üzerine

Şimdi, tam da bugün tüm bildiklerimi bir kenara bıraksam diyorum. En başa dönsem. Yaşadığım günler, aylar, yıllar boyunca bildiğim tüm her şeyi unutsam diyorum. Kötülükleri de unuturum. Hani olmaz ya olsa diyorum, huzursuzluklarımı da unuturum, yaşatılan haksızlıkları da... Ve fakat azizim onurlu olmayı da unuturum. Olmaz o zaman. Kelebek uçuşu kadar kısa hayatımda onurumu kaybedersem, kişiliğimi başka bir insan evladının egosuna paspas edersem, dik durmam gereken yerde belimi bükersem ben ben olamam aziz dostum. Ben dün de, bugün de hep doğru bildiğim yoldan gittim. Kaybetmek bu işin fıtratındandır fakat hiç bir kaybediş nakış gibi işlediğin karakterinden ödün vermene sebep olmasın. Anka kuşu misali doğacağız küllerimizden, tüm kokuşmuş ruhlarınıza inat...



Zeheka bildirdi.

Hep Aşktan

Her ne kadar kelime var ise henüz insanlık tarafından keşfedilmemiş, ne kadar cümle oluşturulabilecekse henüz hiç duyulmamış...

Her biri yüreklerde bir nehir olmuş çağlayan ne kadar tümce varsa gün yüzü görmemiş, insan kulağı duymamış ve uzay boşluklarında kaybolmamış...

Ne kadar mimik var ise henüz hangi kas sistemini çalıştırdığı belli olmamış, hangi kalp çarpıntısı var ise henüz milyonlarca kalbe daha hiç uğramamış, semtlerine adım atmamış, havasını hiç solumamış...

Daha kaç kavga var ise henüz hiç edilmemiş, edilmişse tüketilmemiş, tüketilmişse yinelenmemiş...

Kaç sızı var ise saç telinden tırnak ucuna hiç bir hücreye ayıp etmemiş, es geçmemiş, her birinde ayak izlerini bırakmış...

Ne kadar adım varsa terk etmeye atılmış, her birinden koşar adım geri dönülmüş...

Ve ne kadar hayal kırıklığı var ise yeryüzünde tanımlanması mümkün olmamış, ne söylense eksik kalmış...

Hep aşktan.
Hep.





Zeheka Bildirdi.

Yine bir sürü yaprak dökülmüş
Kimi mevsimler nasiplenmemiş vicdandan,
Katli vacip sayar yeşilleri. 
İki cümle konuşsan gözlerin buğulanır;
Konuşmasan hepten sessizlik. 
Şöyle iki satır karşılıklı oturup düşen yapraklara hüzünlensek, 
Sonra defolup gitsek. 
Ne güzel olurdu...

(Zeheka Buradaydı.)

Hem Uyurum Hem Atraksiyondan Atraksiyona Koşarım

Gerçek Misin Rüya Mısın Nesin?

Daha önce şu yazımda uyku arası nasıl saçmaladığımı yazmıştım. Allah'ın verdiği garip bir o kadar da eğlenceli bu özelliğim hakkında yeni afacanlıklarla yine karşınızdayım.

Çok fazla rüya görmeme rağmen hayatımda sadece bir kere karabasana denk geldim. Onun da karabasan olduğunu hemen anlayınca hiç zevki çıkmadı. Oysa yıllarca bu günü beklemiştim. Neyse. O gün  karabasan desen karabasan değil, sıradan rüya desen sıradan rüya değil çok acayip bir şey gördüm.

Annemle evdeyiz. Oturma odasından televizyon sesi geliyor hep aynı ses. Bir haber sesi. Haberi hatırlamıyorum. Otuma odasına gidiyorum televizyonu kapatıyorum. Annemin yanına geliyorum ve uyandırmaya çalışıyorum, uyanmıyor. Her seferinde daha çok bağırıyorum. Sonra kendimi tekrar yatağımda buluyorum ve "rüyaymış" diyorum. Sonra yine aynı televizyon, aynı oda, aynı haber, aynı anne, aynı bağırış. Yine rüyadayım. Hayda. Sonra bir daha aynı aksiyonlar. Yine rüyadayım. Altı yedi sefer her biri diğerinden daha gerçekçi olmak suretiyle bir dizi inception yaşadım.

Uyandım.
Oturma odasından ses gelmiyordu bu  sefer.
Annemin yanına gittim.

-Anneeooo anneeoooo! (Dürtmeler...)
+Ay o ne ?!
-Sen gerçek misin ?
+Hande?!
-Gerçek misin nesin sen !
+Işığı aç ışığı! Zebellah gibi dikilmiş başıma!

Işığı açınca tabi ben de aydınlandım. Uyanık olduğumu ve bunun diğer rüyalardan biri olmadığını anladım. Sonra da bir saat kadar güldük. Ben mallığıma gülüyorum, annem içime cin min kaçtı sanmış o uyku sersemliğinde kalp krizinden gidecekmiş o ona gülüyor. Sonra araştırdım ettim lucid dreaming denilen hedeyi yaşamışım. Az kontrol edebilsem astrale kadar yolu varmış da işte beceremedik. Bir dahakine inşallah.

Faturalar Nerde, Nerde Faturalar!

Yaklaşık bir 7 ay kadar önce bir yeminli mali müşavirin yanında işe başlamıştım. Yeminlimiz vergi rekortmeni olduğu için işleri de haliyle son derece yoğun oluyordu. Büyük bir firmanın ihracat kdv iadelerine bakıyorduk. Fakat firma büyük olduğu için harcamaları da haliyle büyük oluyordu. İndirilecek KDV'leri de bizler için eziyet. Dosyalar bir türlü bitmediği için bir kaç akşam eve iş getirdiğim bile olumuştu. Çünkü firmanın iadeler tamamlanmadan biz erken çıkamıyorduk bir türlü.

Sürekli iş düşündüğüm böyle bir günün gecesinde başladı serüvenimiz...Neden bilmiyorum ama uyur gezerliğim tutunca ben direk annemlerin odada alıyorum soluğu. Musallat oldum insanların başına.

A: Annem
B: Babam
Z: Zeheka

Usulca annemin tarafına geçip yastığının altını karıştırmaya başladım. YASTIĞININ ALTINI!

A:Hı...
Z:...
A:Noluyor noluyor!
Z:Faturalar nerde?
B:Hande!
Z:Şubat ayının dosyası vardı nereye koydun dosyayı?
A:Ne diyor ya bu yine, ne dosyası?
Z:Off...(Aramalar devam ediyor)
B:Uyuyor ya.
A:Nasıl uyumak ya bu?

Dosyayı bulamadıkça agresife bağlıyorum. Çekmeceler, dolaplar açılıyor bu arada tarafımdan olmayan dosya aranıyor.

A: Kızım uyuyor musun, uyuyorsan söyle. (Süper soru)
Z: Ne uyuması ya her gün yaptığım iş!
A: Uyuyorsun çünkü hiç mantıklı değil şu yaptıkların.
Z: Tamam gel, gel bilgisayardan göstereyim. (Ne göstereceksem)

Odama girip bilgisayarı açıp ışığı yüzümde hissedince aydınlandım yine. "Lan ne yapıyorum" deyip bilgisayarı kapatıp yatağın içine girdim. Bu sırada annem girdi odaya.

A: Hani gösteriyordun?
Z: Tamam ya bir şey yok.
A: Sen iyi dadandın ha iki haftadır, kapımızı kitlicez biz.
Z: Valla sizin için en hayırlısı.

Gece Beni Aramışsın?

Sabah 7-7:30 sularında bir arkadaşımın telefonuyla uyandım.

-Hande?
+Hı?
-N'oldu gece beni aramışsın?
+Seni mi aramışım?
-Evet 5 gibi beni aramışsın.
+Elim değmiştir ya. Aramadım.
-Hay Allah seni bildiği gibi yapsın ya benim de ödüm koptu o saatte aramanı görünce. Yat hadi yat.
+Tamam görüşürüz.

Aradan bir kaç saat geçtikten sonra başka bir arkadaşım:

+Efendim?
-Hande çocuk?
+Efendim?
-Gece beni aramışsın?
+Allah Allah? Seni de mi?
-Evet başka kimi aramışsın ki?
+Şule'yi de aramışım da elim değmiş herhalde bir şey yok yani.
-Ha tamam o zaman ben de bir şey oldu sandım. Sen uyuyordun herhalde hadi yat yat kapatıyorum ben.
+Tamam görüşürüz.

20 dakika sonra başka ve çok alakasız bir arkadaşım:

-Hande?
+Seni de mi aramışım?
-Evet.
+Ya gece herhalde elim değmiş yanlışlıkla olmuş yani kusura bakma.
-Yok sorun değil ben o saatte aramanı görünce bir şey oldu sandım.
+Yok yok bir şey olmadı. Kusura bakma tekrardan.
-Önemli değil, görüşürüz.
+Görüşürüz.

Ardı ardına 3 arama gelince benim uyku da bölündü haliyle. Aramalarıma baktım ben bu üç arkadaşı da saat 5 sularında aramışım. Baya aramışım yani öyle elim falan değmemiş. Zaten bir kere benim telefon ana menü girişi için şifre istiyor ki insanları aradığıma göre ben o aşamayı geçmişim. Hadi diyelim böyle bir şeyi yok saydım, bunlardan biri 'Ş'de biri 'H'de diğeri de 'A'da telefon listemde. Yani öyle ard arda geliş de söz konusu değil. Velhasıl kelam ben ve bu üç arkadaş gecenin bir körü neden aradığımı hiç öğrenemedik. Keşke birisi açsaydı telefonu da anlasaydı derdimi. Kısmet.

Zeheka odasından bildirdi.

Zeheka'nın Kopya ile İmtihanı

Hiç bir zaman çok çalışkan bir öğrenci olmadım. Bu bir seçimdi. Ben çalışkan olmayı seçmedim. Hep pencerenin dışındaki bahçedeydi benim gözüm. "Zil çalsın artık"taydı, "Tenefüse kaç dakka var"daydı, "Diğer derse girmesek mi"deydi, "Neyse ya yatayım da ikinci derse giderim artık"taydı.

Pişman mıyım ?
Hayır.

Dünyaya bir daha gelsem ben yine ortalama bir öğrenci olurum. Çünkü zaman akıp giderken ders çalışmaların hiç biri kalmıyor akılda aralarda ne yaşadıkların kalıyor hep. Ben ortaokul ve lisede çok kopya çeken bir öğrenciydim. Üniversitede biraz daha sakince geçti kopyalamalarım. 6 ay uzaklaştırma vardı, saksı değildi takdir edersiniz ki.

DERS: TRAFİK VE SAĞLIK MI NE ÖYLE BİR ŞEY HEDESİ

İlk kopya deneyimim bu vıttırıvızzo derste olmuştu. Orta bire gidiyordum. Her sınıfa neredeyse aynı sorular sorulur ve önce sınav olan sınıftan sorular alınırdı. Hemen koştuk soruları aldık tabi ki, hemen ordan "sizi öğretmene söylicem" Ebru'su çıktı ortaya. "Bak sana da soruları veririz"le falan da kandıramazsınız bu tipleri onlar inek gibi çalışmıştır çünkü. Gamsızdır. Bu gibi durumlarda en yakın arkadaşcılığı oynama gibi bir taktiğim vardı benim. Güzel sözlerle, bir kaç güzel ortak anıyla, karşı tarafı suçlu hissettirme yöntemiyle bir nevi hemşericilik yaparak safıma çekerdim. Hemen elimi omzuna atıp:

-Ama Ebru çok kırıyorsun beni. (UMRUNDA DEĞİL)
-Sana da verelim soruları sen de bizdensin. (BİZ KİMSEK?)
-Ebru soruları almak zorundaydım çalışamadım çünkü sen akşam benim neler yaşadığımı bilmiyorsun tabi!(BİŞE YAŞAMADI)
-Peki Ebru sen bilirsin. (ZARF)
-Yalnız şunu da bil öğretmene söylersen adın ispiyoncuya çıkar tüm okul seni öyle bilir.(TEHDİT)
-Tamam vermeyiz tüm sınıfa sadece biz, tamam en çok sen çalıştın tamam, hakkını yemicez senin tamam.(İKNA)

Ebru'da ikna edildikten sonra eve gidip sadece o 5 soruya çalıştım. Sonra da saatlerce TV izledim. Ertesi sabah:

-Hadi çıkarın bakalım kağıtlarınızı.
+Hocam siz dağıtmayacak mısınız soruları?
-Sınava kağıtlarını evde unutmuşum çocuklar kitaptan rastgele soru seçeceğim.
+?!?!?!?!?!?!?!?

-Ne diyo lan bu?
+Ne bileyim ya.

Hayattaki belki de ilk mortingenştrayze oluşumdur. Emin değilim. O ispiyoncu Ebru mu şikayet etti diye hala düşünürüm bazı geceler. Hiç unutmam viyadük nedir diye bir soru vardı. Ne bileyim ben viyadük ne? Bir de A'lı B'li yaptı uyuz kadın. İlk 10 dakika geçtikten sonra Seda ile aramızda şu konuşmalar geçti:

-Napacaz Hande ben bunların hiç birini bilmiyorum.
+Neyse ki ben çok iyi biliyorum Seda.
-Biliyor musun!
+Lan bi sus nerden bilecem.
-Kitap yanında mı?
+Hee.
-Kitabı aç!
+Oldu!

Trafik gibi bir dersten 0 almak var. Bedenden sınıfta kalmak gibi bir şey. Bana bir deli cesareti gelir. Açarım kitabı tak tak tak bulurum soruların cevabını döşerim kağıda. Seda yanımda kıvranır:

-Şşş bana da söyle.
+Dur şunu yazim de.
-Benim sorulara da bak Hande!
+Tamam dur.
-Lan zil çalacak şimdi bir şey yazmadım ben daha!
+Ölecem şimdi heyecandan Seda dur, sana verecem zaten kitabı.

Ben hayatımda böyle bir adrenalin yaşamadım gerçekten. 12 yaşındayım. Bir de kopya çekmeye en usta levelinden başlıyorum, öyle silgiye yazma falan da değil direk kitap açma. Cesarete bak. Şu gün yap desen yapamam. Ya da yaparım ya. Yaparım yaparım yine olsun yine yaparım. Sınavlar okunur tabi ben 70 alırım Seda 20 alır. Kıza vakit kalmadı ki. Bir soru yapabilmiş o. Kaç gün konuşmamıştı benle. Ama yani takdir edersiniz ki 10 sorunun da kopyasına yürekler dayanmaz.

O günden sonra iflah olmadım işte. Bildiğim bilmediğim ne kadar sınav varsa zulaları doldurdum. Etek uçları, gömlek kolları, süveter içleri, uç kutuları, ön sıraların arkası, sıra altları, öğretmen masasına kopya yazdığımı bilirim. Zaten o öğretmen masasının önü var ya kopyaya en müsait alan. Çünkü öğretmen kişisi sürekli dolaştığından orda ne numaralar döndüğünü pek anlamıyor. Akıllarda bulunsun efendim.

DERS: TARİH

Lise 1'e gidiyorum. Yani eşşek kadar olmuşum artık. İnce, daire kalem kutuları olurdu dikdörtgen şeklindeki kağıdı içine yerleştirince kağıt içinde U olur döndüre döndüre okurdum ben o kopyayı. O sınava da hoca kişisi stajyer bir hoca kişisiyle girmişti. Tabi ki stajyeri kim takar. Onlar sınıfta arkada boş sıraya oturan 40 dakika boyunca etliye sütlüye karışmayan ezik kimselerdi benim için.

O güne kadar.

Bir stajyerin bu kadar cevval olabileceği gerçekten aklıma gelmezdi. Bu gitmiş arkaya tünemiş. Ben ikinci sırada mıyım neyim. Kopyamı çekiyorum paşalar gibi. Hiç aklıma da gelmiyor bunun oradan beni dikizleyeceği. Geldi ani bir hareketle benim kalem kutuyu aldı kağıdı çıkardı:

-Bu ne?
+...(Damacana! diyemiyorsun tabi. Ne olacak angut kopya işte)
-Bunu hazırlayana kadar dersinize çalışsaydınız daha iyi bir sonuç elde ederdiniz!

STAJYERE BAK LAN! OLUM SEN KİMSİN?! OLMAMIŞ ÖĞRETMENSİN! AYNI OLMAMIŞ LİMON GİBİ, OLMAMIŞ MANDALİNA GİBİ BİR ŞEYSİN SENİN HAVAN KİME?!

Aldı benim kağıdımı artistlik bir hareketle. Dersin hocasına verdi, yaranmışlık edecem diye yaktı beni it. O dersten de 45 almıştım.

DERS: BİLGİSAYAR

Yine lise 1'deyim. Zaten ben hayatta iki kere kopya çekerken yakalandım ikisi de bu uğursuz seneye denk geldi. Yine inci gibi kopyacıklar hazırlamış kopya yuvam pileli eteğimin arasına koymuşum. Elim alnımda. Ki en kusurlu harekettir bu. Direk ilgiyi üzerinize çeker. Mümkün mertebe eller masada bulunmalı. Ben eteğimden baka baka yapıyorum soruları. Genççe de bir hocası vardı bu dersin ben hep Cem Davran'a benzetirdim adamı.

Usulca yaklaştı yanıma. Sıramın tepesinde durdu. Kaşıyla gözüyle "hayırdır" gibi bir hareket yaptı. Ben de "iyidir nolsun işte sınav halleri" gibi bir hareket yaptım. Sonra eliyle "ver ver o kağıdı" gibi bir hareket yaptı. Ben de elimle "hangi kağıdı" gibi bir hareket yaptım. Sonra:

-Kızım ne uğraştırıyorsun versene kopyayı! dedi.

O an bizim sessiz konuşmamız son buldu. Zaten az daha devam etse biz baya yeni bir dil keşfedecektik orada. Kopyayı aldı, kağıdı da aldı. Kopyayı aldın bari kağıdı alma. Hani kağıdı almamış olsa insan aklından kalanla bir şekilde bir şeyler yazmaya çalışır. Ama bu... ÇAAT!!

DERS: MESLEKİ İNGİLİZCE VİZE - FİNAL

Allah'a inanan bir insanım da ben bu dersin sınavlarında Allah'ın varlığına bir kez daha ve yürekten inanmışımdır. Üniversite yıllarında kopyalarım genel olarak harflerden oluşurdu. Derse çalışır sonra da çalıştığım yerlerdeki cümlelerin ilk harflerini yazardım. Bir şeyin ilk cümlesini hatırlayınca gerisi gelir ya ben de ilk harfini hatırlayınca gerisi geliyordu. Madem dedim böyle güzide bir özelliğim var ben bunu kullanayım. Çoğu zaman elim;

Soru:AHYNFLI
Soru:SKMIEKSÖ
Soru:HSMSJÖ DRGD DSÇKIYRH KGHM  gibi şeylerle dolu olurdu ve çoğu kez "bu ne lan?" sorusuna maruz kalırdım. Da Vinci'nin şifresi anasını satayım, tükenmez kalemle elime yazıp geziyorum, sınav dönemlerinde uğur getiriyor! Ne olacak kopya işte. Yılların birikimi var bende level atlayacaz tabi ki.

Ama işte ders mesleki ingilizce olunca bu taktiğimi kullanmanın imkanı ihtimali yok. Çünkü kelime soruları var, çeviriler var. Çeviriler hadi bir şekilde ortalama anlamından yola çıkarak yapılıyor da kelime kategorisi çok kasıyordu. İşte o gibi durumlarda imkanlarının sana sunduğu nimetlerden faydalanman lazım. İPhone'nun az ekmeğini yemedim ben. Kelimeleri sözlüğe yazıp çeviriyordum. Ama işte elin masada olması lazım aşağıda olunca dikkat çekiyor.

Ben böyle tıkır tıkırdım çeviri yaparken gözetmen fark etti beni. Arka sıramda oturan arkadaş "bu vallaha sana geliyor ne yapıyorsan yok et" dedi. Ben telefonumu hemen bacağımın altına koydum. Işığı yanıyor güneş gibi. Asistan kadın yaklaşıyor bu sönmüyor. Ben içimden bildiğim tüm duaları okuyorum derken söndü. Bu bir sağa baktı bir sola baktı eğildi sıranın altına baktı, arka sıraya geçti öbür tarafıma baktı. Abi "sen bi kalk bakalım oradan" demedi ya kadın. Yüzyılın salaklığı bence. Ben kalkınca oturak da otomatik olarak kapanacağı için telefon pat diye yere düşecek ve ben yakalanacaktım. İman gücüyle  atlattım resmen olayı. Telefonu da hemen çantaya koydum gidince. Açgözlülüğün alemi yoktu. Allah'ın bana verdiği kadarıyla yetinmeyi bilmeliydim.

Finaline gelince yine kelimeler, yine akıllı telefonum, yine heyecan stres. Ama ne yapayım yani o kelimelerin hepsini öğrenebilme gibi bir şansım yoktu binlerceydi çünkü. Ben yine usul usul başladım kelimeleri yazmaya derken gözetmen beni yine fark etti. Ama ben ona hiç bakmadım. Sanki fark ettiğini hiç fark etmemiş gibi ama geliyordu işte... Ben başladım yine dualara.. Tam o sırada kapıdan biri girip:

-Hocam bir saniye bakar mısınız? dedi.

HIZIR YETİŞTİ HIZIR! Yani anca filmlerde olur böyle bir şey. Allah'ım ne büyüksün dedim.


Şunun da ekmeğini az yemedim ben. Akıllarda bulunsun. 4-5 kalemle rahat 70 alınır.

Benim kopya anılarım bitmez de bu yazının sonuna kadar dayanabilen olacak mı bilemiyorum. Artık onları da başka bir sefer de yazarım. Zaten yakında Hem Uyurum Hem Gezerim 2'yi de yazacağım. Uzun zaman oldu. Atraksiyonlarım mevcut. Tabi ki de paylaşacağım bu zottirik hallerimi. Sözlerime burada son verirken imzamı atayım da gideyim artık.

Zeheka odasından bildirdi.

Ah Muhsin Ünlü - Gidiyorum Bu*

Bugün Ah Muhsin Ünlü'nün şiir kitabı olan Gidiyorum Bu'yu aldım. Oldum olası Onur Ünlü kafasını merak etmişimdir. Güneşin Oğlu ile tanıdım ilk olarak kendisini. Leyla ile Mecnun ile devam etti. Öyle değişik bir kafası vardı ki metil alkolle yakın bir ilişkisi olduğunu düşünüyordum ne yalan söylim.Yanılmadım.

Şiirlerini Ah Muhsin Ünlü mahlasıyla yazıyordu. Şiirlerini çok az bilirdim. Şiirlerinin şiirle pek alakası yok zaten. Tek ortak özellikleri dizelerden oluşması. Çok güzel dizeler var aslında içinde.

"Resulullah asla yalan söylemezdi; ben annem ölürken hiç ağlamadım." gibi,
"Bilesin; göğsümde hangi yöne açılmış tek gülsün. Yani ya bu eller öpülür ya sen öldürülürsün" gibi,
"Nasıl olsa istediğim şeylerin hepsini yapamayacağım, çünkü insanın ölmek gibi bir alışkanlığı var." gibi,
"İnsan acizdir muhtaçtır çok artistlik yapılmamalıdır." gibi.

Önce çok derin anlamları olan bir şey okuyorum hissine kapıldım. Yavaş yavaş okuyordum. Sindire sindire. O kadar derindi ki anlamlar benim kapasitem yetmiyordu anlamaya. Bir daha okudum. Sonra bir daha.

Gülmeye başladım. Her satırda kahkaha atıyorum hem nasıl!

Şimdiye kadar gördüğüm en güzel kafa bulan şiir kitabı.

Güldürürken düşündüren kısmını at 'düşündürürken güldüren' kısmı bu kitabın özeti.

Benim tahminim sözlükten rastgele seçilen kelimelerle nasıl şiir kurulur ve yeni bir akım yaratılır tarzında bir düşünce hakim şiirlerine. Şanslı masa, ilk etap o 500 TL'lik kısmı var ya işte Onur Ünlü'den etkilenerek bulmuş olabilir zannımca.

Kuşlar Ölürlerse Yere Düşerler favori şiirimdir. En çok o gözlerimden yaş getirdi gülerken. "Kelimelerimiz: Zehra, Tay, Zenci, Tiren, Laborant, Baba, Kediler, Mor, Kuşlar. Haydi Muhsin Ünlü bunlardan 60 saniye içinde şiir yaz bakalım." demiş gibi biri.

Ben bir de şair anama "Bak Onur Ünlü'nün kitabını aldım, oku da şiir gör." dedim. "Pek şiirlik bir değeri yok bunların." dedi. Hani bankadan çektiğin milyarlarını "Gel abla altın çakmak var. Bunu kuyumcuya satsan dünyalar eder" diyen bir dolandırıcıya kaptırmışlığın vermiş olduğu bir şaşkınlık olur ya. İşte ben onu yaşadım okurken. Ama nasıl tatlı bir şaşkınlık. Şiir okurken gülüyorum ya. Ne tuhaf.

Keşke 4 Eylül 1988 sabahı on biri yirmi geçe son vermeseydin şiir yazmaya. Ah Muhsin Ünlü sen güzel adamsın vesselam.

Özetle: Gerçekliğe Fizan kadar uzak, rasyonel kediler kadar yakın. Ben hiç bir bok anlamadım. Saygılar.

Zeheka odasından bildirdi.

Beyin Sesleri

Hep en hüzünlü şeyin palyaçolar olduğunu düşündüm. Şarkılar olmalıydı oysa. Olmadı. 

Sen hiç kafasına silah dayamış bir palyaço gördün mü ? Oysa silah en çok palyaçoların kafasına yakışırdı. Beyninden rengarenk kanlar çıkacak. Etrafa yayılacak. O öyle bir cümbüş ki, o gün oradaki herkes izleyecek. Görenler bilmeyenlere anlatacak. Hiç biri görenler kadar etkilenmeyecek. Görenler anlamayanları anlamayacak. Anlamayanlar sıradan hayatlarına dönecek. Görenlerin ise hiç bir zaman sıradan olmayacak hayatları.


Bazı şeyler yanlış, bir şeyler bozuk.. Bulamıyoruz. Hiç birimiz bulamadık bugüne kadar. 


Yeri doldurulacak insan yoktur yeryüzünde. Ama yine de denir: "Yeri doldurulmaz değildi." diye. Ayşe'nin yerine Aslı'yı koyamazsın, Ali'nin yerini alamaz Veli, Ahmet'in ses tonunu Mehmet veremez, Zeynep'in güldüğü gibi gülemez Burcu ve konuşamaz hiç bir kimse Mert'in konuştuğu gibi. Onlar sadece daha az sevilenlerdir. Daha az sevilenler başka biri yerine ikame edilebilir görünenlerdir. Ve bizler bunu yanlış bilenlerdik. Kimse öğretmedi böyle olmadığını bize. Ya da biz tıkadık kulaklarımızı öğrenmeyelim diye.


İnsan olman en büyük hayvalıkları yapmanı gerektirmiyordur aslında. Ama sen yine de yaparsın.

Her satırda yeniden başlıyorum yazmaya. Allak bullak, bölük pörçük. Sarhoş değilim ama. Aslında sarhoşken yazsam çok daha eğlenceli olurum. Çünkü bazı zamanlar sadece yazmak istersin. Düşünmeden. Hiç ara vermeden. Beynin ne diyorsa ellerin onu yazmak ister. Sen onu susturursan her şey susacak. Susmasın istersin. Hiç bir şey susmasın. Dönme dolaplar dönsün, yeni şarkılar yapılsın, yeni kavgalar edilsin, yeni insanlar yetişsin... Yalan söyledim. Sen sustuğunda hepsi de seninle sussun istersin. Her şey dursun. Herkes dursun. Hiç bir şey durmaz. Sen dururken hiç bir şey durmaz. Acıtır canını. İnsansın işte bir şeylerin merkezi olmak istersin. Merkezi olduklarını görmezsin. İnsansın işte hep kötü olanı istersin. 


Şimdi ben sana diyorum ki sahip olduğun tüm güzel anıları alacağım senden, sen bana küfür etmişsin çok mu ?


En mutlu anını düşündün mü hiç ? En büyüğünü. Hemen hatırlanmıyor. Oysa mutsuz olduğundan çok daha fazla mutlu olmuşsundur hayatta. En mutsuz anının düşündüğünde o hemen belirir kafanda ama. Neden böyle? Neden en mutlu anlar kolay unutulurken en mutsuz anlar kazınır ki beynine ? Kötü olan neden bu kadar unutulmaz olur? Canını yaktım işte neden hala buradasın ? Sarhoş değilim o konuda anlaşalım. İçemiyorum zaten. Sarhoş olsam çok daha eğlenceli olurum aslında.

Zeheka bildirdi.

İçim Nasıl Bir Bilsen, İçim Kıpkırmızı

Ayakları yere bastıkça mutsuzlaşan bir insan oldun.
Sahi sen ne zaman ayakları yere basar oldun ?
Ne zaman ayakların 38 numara oldu? 
İlk ne zaman topuklu ayakkabı giymeye başladın ?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Hep dağınıktın. 
Odan dağınıktı.
Kafan dağınıktı.
Duyguların darmadağınıktı.
Ne zaman toparlar oldun ?
Daha beter mi dağıtır oldun?
İçmeden sarhoş mu oldun?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Bisikletine ne oldu senin ?
Her halta çarpıp ağzını yüzünü kırdığın bisikletin nerede şimdi ?
Hangi hurdalıkta?
Hangi büyümüş çocuğun, büyümemiş çocuğa "al senin olsun" dediği yerde?
Boyamaya kalktın sen onu.
Bin bir hevesle.
Heveslerin nerede ?
Hangi çocuğun içinde?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Sahi bebeklerin nerede senin ?
Hayal dünyanda canlandırdığın karakterleri?
Beyaz atlı prensleri nerede?
Sonları nasıl bitti onların ?
Kavuştular mı birbirlerine?
Bebekleri oldu mu onlara benzeyen ?
Mutlu sonlarına ne oldu senin ?
Ne zaman vazgeçtin filmlerin mutlu sonlarına inanmaktan?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

Uçurtmalarını sormuyorum bile dikkat edersen.
En çok onlar yoktur.
En çok onlar gitmişlerdir çoktan gökyüzünde bir yerlere.
Senin hiç ulaşamayacağın yerlere.
Biraz daha çocuk kalmanın bir zararı olmayacağını ne zaman anlatamadın hiç kimseye ?
Ne zaman anlamadılar seni ?

Sana söylüyorum.
Her kimsen işte sen.
Her kim sense.
Sana.

İçim nasıl bir bilsen.
İçim kıpkırmızı.
Cehennem kırmızı.
İçim su içse soğurmuş gibi. 
Su hiç keşfedilmemiş gibi.
İçim öyle karmaşık ki...
Meşhur gemici bile bu düğümü çözemezmiş gibi.

Bana söylüyorum.
Her kimsem işte ben.
Her kim bense.
Bana.

Dedim ve...

Bir gün "Ya yok artık!" dedim ve işler hiç içinden çıkılmaz bir hal almaya başladı.

ÜNİVERSİTE TERCİHİ


Üniversite o yaşlarda benim için kazanılması çok güç olan bir kurumdu. Hiç bir zaman çok çalışkan olmadım. Çok çalışmayı sevmedim. Her zaman çalışmanın hayatımdan çaldığını düşündüm. İşe yaramaz pek çok şey öğreniyor sonra da hiç birini uygulamıyorduk. Ama bir şeyleri yapabilmek için o saçma şeyleri öğrenmek zorundaydık. Daha önce yazmıştım. Çalışmaya başlamamın asıl sebebi bu değildi elbette. Benim gibi biri için bu olamazdı. Arkadaşlık ettiğim insanlar gerçekten iyiydiler test çözme konusunda. Herkes onlara soru soruyor ben de öyle kalıyordum yanlarında. Tabi ki hoşuma gitmedi bu durum ve dedim ki "O sorular bana da sorulacak!" Öyle oldu yani benim üniversiteyi kazanmam. Puanım iyi olsa da okul puanım düşük olduğu için şu an mezun olduğum okulu kazandım. İşte şimdi anlatacağım onun hikayesi.

Ben üniversiteyi hep bulunduğum şehirden gitmek, kendi başıma bir şeyler yapıp yapamayacağımı öğrenmek için kazanmak istiyordum aslında. Dersler falan tabi ki umurumda değildi. Hayallerim orayı bitirince gerçekleşecekti çünkü. Bankacı olacaktım. Alışverişlerde mutlaka valizlere bakardım. Renkli olmalıydı. Tekerlekleri güçlü olmalıydı hemen kırılmamalıydı. Ben eşyalarımı onun içinde sığdırabilmek için sinir krizleri geçirmeliydim. Sınavdan çıktım. Fena değildi. Puanlar açıklandı. Tercihler başladı.

Şunu söylemeliyim ki tercihlerinizi beraber yaptığınız öğretmenler hayatınızı karartmak için vardırlar. Onlara güvenmeyin. Kendi tercihlerinizi kendiniz yapın.


Çok şanslı bir insan olduğumdan benim girdiğim sene puanların 15-20 puan yükseldiği bir seneydi. 


-Amaan canım yükselsin yükselsin 8 puan yükselsin yine girerim İzmir'e. 


Dedim ve giremedim.




Tercihlerimi yaparken babam aradı.


-Mersin'de var mı iktisat?
+Efendim?
-İktisat bölümü diyorum Mersin'de var mı?
+Olsa ne olacak ki ?
-E sen hep iktisat yazmıyor musun yaz işte Mersin'i de.


Hayatta geriye dönüp neyi değiştirmek istersin deseler ben kesinlikle bu telefon konuşmasını değiştirmeyi isterdim. O telefonu hiç açmazdım. Gerekirse yalan söylerdim. "Mersin'de üniversite kapanmış yea, baskın yapmışlar mühürlemişler okulu" derdim. Ama öyle demedim.


-Aman yazayım ya ne olacak babamın gönlü olsun gelecek hali yok ya.


Dedim ve geldi.

HIRSIZ


Bir yaz gecesi babamla Mersin'deki evimizde kalıyorduk. İşimiz gücümüz olduğundan çok sevdiğim(!) yazlığımızı bırakıp gelmiştik. Oturma odasında televizyon izliyorduk. Babamla aynı oda da uyuyacaksam ve bu oda da televizyona ev sahipliği yapan bir odaysa sabaha mutlaka şiddetli bir baş ağrısıyla uyanırdım. Çünkü her baba gibi saat 21.00 - 22.00 sularında dizilerin en tatlı yerlerinde uyur sonra da gece boyunca şam şeytanına bağlardı.

Yine öyle bir gün saat 01:00 sularında aramızda şu muhabbetler geçti.

Babam: Ya kapıyı kilitlemedik.
Ben: Boş ver.
Babam: Nasıl boş ver ?
Ben: Baya boş ver. Yıllardır her gece kilitlediğimiz kapıyı kilitlemediğimiz geceye denk getirebilen hırsıza kızamam ben baba. Helali hoş olsun, boş ver.

Dedim ve hırsız girdi.

YAZ OKULU


Üniversite son sınıftayken o sene hep mezuniyet hayalleri kurdum. Bankacı olacaktım. KPSS'ye asla girmeyecektim tabi ki. Bir sınav daha mıydı? Yok artıktı! Diğer çocuklar hep öğretmen, doktor, mühendis falan hayalleri kurarken ben bankacı olduğumun hayallerini kurardım. Üniversiteye hazırlanırken sınıfta iktisat okumak isteyen tek tip bendim.

Yaz okulu maz okulu her ne gerekiyorsa artık o sene o okul bitecekti. Aksini hiç düşünmedim bile. Sene bittiğinde 2 yaz okuluna bile isteye bıraktığım, 2 de bana sürpriz olan dersim kaldı. 2'si bölümde açılacak 2'si de Allah'a kalacaktı. Allahlıklardan birini Çukurova Üniversitesinde diğerini de tek derste vermeye karar verdim. Güneyin cehennem kıvamındaki yaz mevsiminden ötürü gidiş gelişi kendime ağır gördüğümden Adana'da fakültenin arkasındaki görevlilere ait yurtta bir oda tuttum. Yurdu tanıdık vasıtasıyla bulduğumuzdan   yurt müdürü pek bir yardımseverdi sağ olsun.

Bir gün kendisiyle aramızda şu muhabbetler geçti.

-Ee dersler nasıl gidiyor?
+İyi sağ olun bir sıkıntı yok.
-Mahir hocayı tanırım bak finalden önce gel seni tanıştırayım sonra bir sürpriz olmasın.
+Finalde soruları verip evde yapın getirin diyecek zaten. Kalmam büyük bir başarı olur sanırım.

Dedim ve kaldım.

Transkriptte büyük harflerle 'DD'yi görünce başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Çünkü bu "Sen şimdi DD aldın amma biz onu F3 yapacağız cancağızım" demekti. Benim okulum başka bir okuldan ders alındığında en az CC alınmasını şart koşuyordu çünkü. Çok lazımdı çünkü! DD sanki bana yetmiyordu çünkü! Hemen yurt müdürünü aradım dedim:

-Böyleyken böyle ben kaldım acil hocayla görüşmemiz lazım.
+E be kızım ben sana kaç kere demedim mi sınavdan önce gel yanıma tanıştırayım seni diye.
-İşte öyle de...

Ne diyeydim üşendim gelmedim mi diyeydim. Diyemedim tabi. Sonrası çok karışık. Defalarca aşındırılan Adana-Mersin yolları, inat eden itler, sinir harpleri, mürekkebatik problemler ve daha neler neler. Bunları yaşarken söylediğim şey şuydu:

-Yok artık böyle saçma bir sebepten okulu uzatmayacağım herhalde!

Dedim ve uzattım.


---


Renkli valizlerim olmadı, başka şehirde üniversiteyi kazanamadım, sefaletimde boğulmadım, kendi bulaşıklarımı yıkamadım, kazandığım banka sınavında mezun olamadığım için göreve başlayamadım, "asla girmem" dediğim KPSS için bir sene hazırlandım, kendi kararımı vermedim, kendi kararlarımı yanlış verdim her ne olduysa oldu işte hepsi oldu. Hepsi 'di'li geçmiş zaman hayatımda. Hepsininin ortak noktası benim olması. Benim hatıralarım olması, bazıların canımı yakması, bazılarının yüzümü güldürmesi ama hepsi benim. Bunların hepsinin o kalın kafama sokmak istediği bir şey vardı: 


ARTİZLİK YAPMA!

Zeheka balkondan bildirdi.

Artık Yemesek ?

Bazen insanlar beklentinden farklı davrandığında çeşitli durumlar söz konusu olabilir. Bunu fark ettiğinde;  bazen gülersin, bazen ağlarsın, bazen susarsın, bazen gidersin. Uzaklaşırsın bazen, bazen olduğundan daha da yakın olursun, bazen umursamaz olursun, bazen hiç bir şey olursun.

Ama söz konusu kişi sen isen:

-Allah Allah neden böyle yaptım ki?
-Vay be ben neymişim?!
-Bu da neydi ki şimdi?
-Ben mi yaptım bunu?
-Sanırım uykumu fazla alamadım.
...

Olmadığın biriymiş gibi olduğunu sanırsın ama; aslında o değilsindir. 
Hayatının en büyük kandırmacası !


Yemeklerin arkamızdan ağlayacağına inandığımız için onları yemeye zorlandık.
Kandırıldık ! Duygularımızla oynandı ! 
Hiç bir şey yapamadığımız gibi sırf hiç ağlamayacak olan yemekler ağlamasınlar diye yedik onları. 
İstemeden !
Kendi isteklerimizi gözyaşı dökeceğine inandığımız şeylere bunu yaşatmamak için yok saydık.



-Okuduğun kitap güzel mi ?
+Hayır.
-Neden okuyorsun o zaman ?
+Çünkü başladım.



Başladığımız bir işi bitirmeliydik.
Sınavları kazanmalıydık.
İstemediğimiz okullarda okumalıydık.
Üzülmesin diye sevmediğimiz insanlara katlanmalıydık.
Vosvoslar bozulurdu. Sarı bir vosvosumuz olmamalıydı.
Başka insanların doğrularını, dışlanmamak için hayatımıza uygularken kişiliklerimizi öldürdüğümüzü fark etmemeliydik.
Ağlamasın diye o yemekleri yemeliydik.


Artık yemesek bunları, ha hacı ?

Zeheka balkondan bildirdi.

Merhaba Minik Canavarlar Merhaba

Bugün günlerden hayatımın en zor günü. Hani bazı günler vardır ya "acaba biter mi?" dediğin benim için o gün bu gündür. Yaklaşık bir hafta önce annemden kara haberi almıştım. Annem bir akşam üstü geldi ve şunları söyledi:

-Haftaya salı günü komşular bende.
+Neeey?!
-E ben onlara gidiyorum onlar bize gelmesinler mi?
+Ya benim finallerim var, benim derslerim var, benim KPSS stresim var sen hala eve insan doldurma peşindesin!
-Ay aman ne olmuş bir gün de çalışma!

Sanki çok çalışmanın derdindeyim ben de. Komşuların hepsi miniş miniş çocuklu insanlar. Hani bir tane iki tane olsa bir şekilde oyalarım da hepsinin çocuğu geldiğinde ne yapacağım konusunda hiç bir fikrim yoktu. Bir de annem "2'de 3'te gelirler" diyerek eve hapsetti mi beni bir güzel. Hepsi çalışan insanlar oldukları için saat 5'ten sonra geldiler haliyle.

-Ya diktin beni evde dershaneye de gitmedim senin yüzünden, hala gelmediler.
+E ben sana dedim 5'te gelirler diye.
-Ne dedin ne dedin 5'te gelirler mi dedin!!!1!!11

Cinnetime 5 kalmıştı yemin ederim. Fakat bunun artçı deprem olduğunu nereden bilebilirdim.
İlk kapı zili çaldı. Bir tane hanımefendi teyzemiz geldi. Canım benim çocuksuz falan. Çöpsüz üzüm. O hep gelsin bize. Biz çok severiz onu. Karşı komşumuz geldi Figen Abla. Canım onu da çok severiz. Ben bir an ay aman ne güzel falan diye düşünürken.... İlk canavarlar kapıda gözüktü. İki tane. Başta çekingenlerdi bunlar aman iyi dedim çok bir şey yapmazlar, odama falan bakıyorlar o ağzımdan çıkarmamam gereken cümleyi çıkardım.

-Gelin minişler.

Ağzıma tüküreyim dicem, fiziksel olarak imkansız. Yutkunmak gibi bir şey oluyor o da pis bir eylem değil. Neyse ben yatağımda bilgisayara bakıyorum, bunlar mini kütüphaneliğimin rafındaki şeylerle oynuyorlar. Bir sepet meyve görünümlü sabunlarım var rafların birinde. Kopardı bir üzüm tanesi houup başladı yemeye. Koştum hemen "ay ne yapıyorsun yenmez o!" dedim. Çıkardım ağzından sabunu tükrüklü tükrüklü. Bu başladı ağlamaya. Annesi geldi odaya.

-Noldu?
+Meyve görünümlü sabun vardı da onu yiyordu aldım ağzından.
-Aaa Azra yenmezmiş ama o annecim, ay sen çok mu içlendin, korktun mu?

Öcüyüz sanki, çocuğun hayatını kurtardım. Cumburlop yutabilirdi de. Çocukta bana bakıyor sanki iğneciyim gibi. Bir yandan ağlıyor. Kendimi bir suçlu hissettim bir savunmaya geçtim. Sanki bir şey yapmışım gibi. Annemi de her gördüğüm yerde sıkıştırıyorum "bak nelerle uğraşıyorum senin yüzünden, benim sınavım var şuyum var buyum var" diye.

Gel dakika git dakika bunların sayıları artmaya başladı. Yanlış hatırlamıyorsam 86 falan çocuk vardı. Ya da 6 yani pek emin değilim. Baktım baktım gözüme bir tane büyüklerinden kestirdim. Yeni ergenlerimizden. 14 yaşında falan belki. Sürekli soru sorma peşinde.

-Abla senin adın ne?
+Hande benim adım.
-Üniversiteye mi gidiyorsun?
+Evet.
-Liseyi hangi okulda okudun?
+Napacan?
-Hiiç merak ettim.
+Bak bunlar sana emanet bir şey olursa senden bilirim. Bilgisayardan uzak duracaklar, çekmeceleri karıştırmayacaklar, hiç bir şeyi kırmayacaklar ve düşmeleri yasak tamam mı?
-Tamam.
+İyi hadi çıkıyorum ben.
-Hande abla bir dakika bu senin saçlarının kendi hali mi?
+Evet, hadi.

Yan odaya geçip kitap okumaya başladım. Fakat bir kelimesin anlıyorsam namert olayım. Dönüyorum dönüyorum baştan okuyorum. Koşturmacalar, bağırtılar, abla o var mı, bu var mı, şu var mılar, ağlamalar, daha neler neler. Beynim başımdan çıkıp terk edecekti bütün buraları. O sırada miniğin bir tanesi de annemin güneş gözlüğünü kırmış mı? Annem sinir oldu. O sinirlendikçe ben "hak ettin ama sen, hem kendini hem beni yaktın" diyorum.Ev mahşer yeri. Bir afet olayında kazada falan niye önce kadınlar ve çocuklar denildiğini de anladım ben. Şunlar çıksın da aradan sakin sakin işimizi yapalım diye düşünüyor adamlar.

İki dakika yengemle konuşayım dedim telefonla. İki tane canavarı da bıraktım odaya verdim ellerine ne kadar oyuncağım varsa çıktım. Çıkmaz olaydım. Odaya bir girdim bunlar benim duvarımdaki kedi stickerlarını söküyorlar. Stickerları çıkardıkça duvarda soyuluyormuş. İçeri girip santim santim dizdiğim odamı, kedili stickerlarımı ve duvarımı o halde görünce kan beynime sıçradı. Yine iyi hakim oldum kendime.

-Napıyorsun sen!
+...
-Allah'ım stickerlarımı soyuyor ya töbe yarabbim nereden aklınıza gelir ki böyle şeyler?!
+Oyun onnamam ben de.
-Oynamazsan oynama be!
+Didiyorum.
-Yürü git!

Ağladım ağlayacağım çocuk gibi. Sanki kedimi kesmişler gibiyim. Parçalamış parçalamış yere atmışlar bir de onları. Tekrardan yapıştırmaya falan çalıştım yüreğim yangın yeri. Annem zavallım tansiyonu yükselmiş sesten. Biz anladık ki bizden geçmiş böyle şeyler. Biz baya büyük ailesi olmuşuz. Ziyaretine gittiğimiz, bize gelen  insanlar çoluğu çocuğu evermiş ya da üniversiteye başka şehirlere yollamış insanlar olmalıymış. Canlarımmış. Neredelermiş? Hanimişler?


Zeheka odasından bildirdi.

Kimse Beni Sevmiyor! Hiç Biriniz Beni Anlamıyorsunuz! Hepinizden Nefret Ediyorum!

Bugün kredi kartlarımın son ödeme tarihiydi. Hava da kapalı, azıcık yağmurlu. Tam sevdiğim cinsten. Forum'a gittim. Bankamatiklerden yatırmak için. Şok şokella şanslı olduğumdan bankamatiğin para almayası tuttu. Hayır her seferinde böyle yapıyor bu ona da ayrı bir uyuz oluyorum. Bir gün çekip kenara "senin derdin ne benle?" diye sorucam. Para vermeyen bankamatiği anlarım da, almayanıyla ilk kez karşılaşıyorum. Gözü gönlü doymuşsa demek.

Az gittim uz gittim dere tepe düz gittim başka bir bankamatik buldum. Paramı yatırdım. Hava öyle güzel ki. Böyle deniz kenarında bir kafeye oturup kahve yudumlamalık, yağmur izlemelik. Ama bunun bir de geri dönüşü var, "Kızım sen gel eve dönük bir yerde iç kahveni. Nasılsa telefondan kafanı kaldırıp denize bakmazsın, cinssin çünkü." diyerek Forum'da Cafe Crown'a oturdum. Oldum olası yalnız başıma şöyle şeyler yapmaya bayılmışımdır.

Siparişimi vermiştim ki o da ne? Bir miyavlama sesi. Bir iki koltukların altına baktım içeri kedi mi girmiş diye de yok.Yan masada zorlasan, ittirsen kaktırsan 14 yaşında bir kız çocuğumuz hüngür fışkırık ağlamakta. Bir yanında annesi, bir yanında babası. Zavallılarım, biçarelerim. Karşılarında sanki Sultanahmet'i soran bir turist var ama bunlarda yabancı dil sıfır gibiler. Kızımız diyor ki: "Hiç bir yere tek başıma gidemiyorum, bütün arkadaşlarım gidiyor!"

Bir anda 12 yaşıma döndüm. Ev telefonu çalmış, Ilgın "Çarşıya gidelim mi?" diye sormuştu. O soru beni öyle heyecanlandırmıştı ki...  Adeta "Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun, ömrümün en kısa, ömrümün en çocuk ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum." Bilemiyorum ki, hiç öyle anneme gidip "huaa ben çarşıya çıkıyorum şekerim var mı istediğin bir şey?" dememişim. 12 yaşındayım. Tek bildiğim kaybolursam denize doğru yürüyeceğim, denizi bulunca evimizi bulurdum zaten.

Telefonu kapattım "Anne ben Ilgın'la çarşıya gidim mi?" dedim. Şöyle bir baktı. İtiraz etmedi ama bir baktı. Zaten hiç bir zaman öyle "oraya gidemezsin, buraya gidemezsin, sana 2 saat müddet tam 3'te evde ol" falan muhabbetleri yaparak hayattan soğutan bir anne olmadı. En takdir ettiğim özelliğidir. Sıkmadı öyle hiç bizi. Gece yarılarına kadar aşağıda oyunlar oynadığımı bilirim. Sonra "Nasıl gideceksiniz?" diye sordu. "Ne bilim Ilgın hep gidiyor o biliyordur." dedim. Ama bir heyecanlıyım. Hayır dese küt diye gidecem orada. "İyi tamam." dedi. Ben bir sevinçliyim ama hemen sırıtmaya başlarım zaten hoşuma giden bir şey olunca. Aldı beni bir telaşe. Ne giyicem ben? Saçımı nasıl yapıcam? Girdim dolaba onu giydim bunu çıkardım en sonunda herhalde hoşuma giden bir şeyler buldum. Saçımı da öreyim dedim. Hala hiç yapacak bir şey bulamazsam örerim. Fırçayla taradım bir güzel. Çok kıvırcık saçlarım vardı eskiden. Fırçayla düşmandık. O gün o bile sevimli gelmişti çarşıya ailemsiz, arkadaşımla gideceğim diye. Keşke başka bir şey yapsaydım saçımı. Örerken benim boynumda damarlar sen üst üste bin. Allah dedim kaldım böyle. Sağa çeviremem, sola çeviremem. Başladım ağlamaya. Sopa yutmuş gibi de geldim annemin yanına bir şey oldu buna diye ağlıyorum. Küçükken zaten bende çok olurdu bu. Günlerce çekerdim. O an çektiğim boynumun acısı değil de, çarşıya gidemeyeceğimin acısıydı. 2 birimlik acı çekiyorsam 4 birimlik ağlıyordum. Ilgın geldi baktı ben mortingenşıtrayzeyim tek başına gitti. O daha bir acıttı canımı...

Sonra bu yan masadaki kızımız konu değiştirmiş ben bunları hatırlarken. Bu sefer "Kimse beni sevmiyor." diye ağlıyor. Bir de Ziya diye bir çocuk mu varmış neymiş. Babası bir yanda, annesi bir yanda "Kızım kim sevmiyormuş seni? Söyle yavrum senin derdin ne? Ne oldu da sen böyle oldun?" falan diyorlar. Babası arada bir annesine dönüp "Ne diyor ya bu?" diyor. Adam öyle Fransız ki olaylara. Sanki hiç ergen olmamış gibi. Hayır hepsi bir yana madem çocuğunuzun bir derdini dinleyeceksiniz neden kafeye geliyorsunuz ebeveynler? Kız orada mır mır ağlıyor, bunlar burada bir başka dünyaların insanları. Gidin evinizde konuşun şu konuları. İnsanların içinde ne alaka? Hepsini de geçtim, annenizin karnından 38 yaşında mı doğdunuz? Neden bu kadar anlamıyormuş gibi davranıyorsunuz? Son model bir ergenusunuz var işte. Masalarına gidip hepsine "Silkelenin ve kendinize gelin. Kalkın gidin la burdan üç kuruşluk keyfimiz vardı içine ettiniz!" diyesim geldi. Kendi çocuğumu düşündüm bir anda. O da böyle zır zır ağlayacak "beni anlamıyorsunuz hiç biriniz, hepinizden nefret ediyorum!" diye. Bir hafakanlar bastı, bir terledim. Dedim kızım kalk kalk, yarış yarış yarış, kaç burdan. Topladım pılımı pırtımı eve geldim. Tüm ergenuslarımızın yakınlarına Allah'tan sabır, kederli ailesine kolaylıklar diliyorum.


Zeheka odasından bildirdi.